ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਗਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਸੰਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ। ਹੁਣ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਡੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਫ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ ਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਤਪ ਨਾਲ ਨਿਵੇਂ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਸਕਣ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹੇ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਓ। ਸੀਤਾ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦੀ ਹੈ। ਡੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇਖੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਫਲ-ਮੂਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰੁੱਖ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਤ ਦੇਖੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਜਲ-ਕੁੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਦੇਖੋਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀ ਉਡਦੇ ਹਨ। ਸੁਹਾਵਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਪਹਾੜੀ ਝਰਨੇ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੋਗੇ। ਜਾਓ, ਬੱਚਿਆਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਵੀ ਚੱਲ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ‘ਜੈ ਹੋ’ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਸੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਅਪਕ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰ-ਕਟਾਰੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਕਟਾਰੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ, ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਪੈਰ ਪਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਹੁਣ ਨੌਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਚਲ ਪਏ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਅਧਰਮ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਵਿਰਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਝੂਠੀ ਬਾਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੋ ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੈਰ, ਕਰੂਤਾ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਵਧਣ, ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਬਾਤ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਨਾਂ ਆਵੇਗੀ, ਰਾਘਵ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਨਾਂ ਕਦੇ ਉਭਰੀ। ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚਾ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਉਹੀ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ‘ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੰਯਮਤਾ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ।” ਸੀਤਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਡੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਡੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਵਾਨਗੀ ਦੇਖੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਵਾਸਤਵਿਕ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਡੰਡਕਾ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗੀ—ਸੁਣ। ਤੂੰ ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਵਰਤ ਨਾ ਲੈ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਧਨੁਸ਼ ਅੱਗ ਲਈ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀਂ: “ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤਪਸਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਰੋਕਣ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਯੋਧਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ। ਉਥੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖੀ ਗਈ; ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਮ੍ਹਾ ਕਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਤਪਸਵੀ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲ-ਮੂਲ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਂਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਕਠੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਰਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ, ਤਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦਾ ਵੀ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹਾਂ: ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।