ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਚਨ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਪਰ, ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਾਰੀਚ ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਵਚਨ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਿਕਸ਼ਤ ਰਾਖਸ਼ਸ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੱਗ ਦੇ ਮੰਧਰ 'ਤੇ ਮਾਸ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਵਚਨ ਖੰਡਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਸ਼ਰਥ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼, ਉਸ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪਾਠਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਰਘੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰਾ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਕਮਲ ਨੈਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਲਹ ਸਾਲ ਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ?" ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਗਾ। ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀਆਂ ਸ਼ੰਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਿ ਪੌਲਸਤਿਆ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਹਨ। ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ। ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਜਗਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਫਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ।