ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ — ਇਹ ਦੋ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ — ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤਾ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਠੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਸਵੇਰੇ, ਠੰਡੇ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸੀ, ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਤਿੰਨੇ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: “ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਤਪ ਨਾਲ ਨਮਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਸੂਤੀਕਸ਼ਣ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹੇ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ — ਜੋ ਤੇਰੇ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ — ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਓ। ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੇਖੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਫਲ-ਮੂਲ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵੇਖੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖੋਗੇ। ਸੁੰਦਰ ਨਜ਼ਾਰੇ, ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ, ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਮਨੋਹਰ ਜੰਗਲ ਵੇਖੋਗੇ। ਜਾਓ, ਬੱਚੇ; ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਵੀ ਜਾ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁੜ ਆਸ਼੍ਰਮ ਆ ਜਾਵੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ 'ਜੋ ਹੁਕਮ' ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਸੀਤਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਕੁੰਡੀ ਬੰਨ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਤੀਕਸ਼ਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਛੱਡਿਆ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: “ਸੱਚ, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਰਸਤੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਅਧਰਮਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਬਿਪਤਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਹੋ ਕੇ, ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੀਆਂ ਦੋ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਕ੍ਰੂਰਤਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਗੱਲ — ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ। ਹੋਰ ਮਹਿਲਾ ਲਈ ਇੱਛਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਅਜੇ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚਾ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜਬੂਤ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਉਹੀ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਲਕੜੀ ਹੈ।” "ਤੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਰਾਮ, ਕਿ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਦੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜਾਓਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਤੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਲਾਭਕਾਰੀ ਕੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ — ਸੁਣ। ਤੂੰ ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਵਰਤਣਾ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਧਨੁਸ਼ ਅੱਗ ਲਈ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਰਜਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” "ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਮ, ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚਾ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਇੰਦਰ — ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ — ਯੋਧਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਆਏ। ਉਥੇ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖੀ ਗਈ; ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਮ੍ਹਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਦ ਤਪਸਵੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਨੀਤ ਬਣਾਈ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ, ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਰਸਤੇ ਦੀ ਸਿਆਣੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।