ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰਾਮ! ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਚੁਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਲਲਚਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਡਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਹਿਰਣਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਕੁਝ ਔਕੜ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ—ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹਨ—ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ! ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਔਕੜ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਰਾਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਤੇ ਯੋਗ ਆਹਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤਪੱਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਉਥੇ ਬਤੀਤ ਹੋਈ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜਾਗ ਪਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੇਂ-ਸਿਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਠੰਢੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤਪੱਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਸੀ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵੈਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ) ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਦੰਡਕ ਅਰਣਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਤਪੋਧੀ, ਨਿਰਮਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਣ ਲਈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹਣ ’ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਮ! ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ। ਦੰਡਕ ਅਰਣਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਤਪੱਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਫਲ-ਮੂਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ, ਭਲੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੇਖੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਤਲਾਵਾਂ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਹੈ ਤੇ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਪਹਾੜੀ ਨਦੀਆਂ, ਖੂਬਸੂਰਤ ਜੰਗਲ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੀ ਵੇਖੇਂਗਾ। ਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਵੀ ਚਲ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਉਂਣਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ “ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ” ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਸੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੁਣੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੁਣੀਰਾਂ ਕੱਸ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜਕਾ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਹੁਣ, ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਤਾਂ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਸੱਚ-ਮੁੱਚ, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇਨਸਾਨ ਲੋਭ ਆਦਿ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇੜਾ-ਗ਼ਰਕ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲੋਭ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਉੱਭਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਝੂਠਾ ਬੋਲਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੀਆਂ ਦੋ ਵੀ ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਜਾਂ ਨਿਰਦਯਤਾ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵਲ ਜਾਣਾ, ਜਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ—ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਆਵੇਗਾ। ਹੋਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਲ ਲੋਭ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਮ, ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹੀ ਭਗਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਝੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ।” ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਵੀਰ! ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੰਡਕ ਅਰਣਯ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਯਸ਼ਸਵਤਾ ਚਹੁੰ-ਪਾਸ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੀਤਾ—ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸ਼ੀਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਤਪੋਧੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੰਡਕ ਅਰਣਯ ਵੱਲ ਚਲੇ।