ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਸਨਿਆਸੀ ਸੂਤਿਕ੍ਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি! ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਗੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ—ਇਹ ਗੁਣ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਰਭੰਗ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ।” ਰਾਮ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਾਨ ਮুনি ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਬਚਨ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਹੇ ਰਾਮ! ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਹੀ ਸਾਧੂ-ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲ ਪ੍ਰਚੁਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਸਮੱਸਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤਿੱਖੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇਗੀ।” ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।” ਇੰਨਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਮੁਕਾਈ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਸੂਤਿਕ੍ਸ਼ਣ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਭਾਈਆਂ ਦੀ ਯਥਾਯੋਗ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਧੂਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੂਤਿਕ੍ਸ਼ਣ ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉੱਠੇ। ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਠੰਢੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਜਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਤਿੰਨੇ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਵੇਰੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸੂਤਿਕ੍ਸ਼ਣ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਹੇ ਪੂਜ੍ਯ ਮুনি! ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਸਾਧੂ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਇਥੋਂ ਦੇ ਹੋਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।” ਇਨਾ ਬੋਲਿਆਂ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹੇ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਮ! ਤੁਸੀਂ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਜਾਓ। ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਦੇ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਜਰੂਰ ਵੇਖੋ, ਜਿੱਥੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸਾਧੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਫਲ-ਫੂਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ, ਖਿੜਦੇ ਰੁੱਖ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੇਖੋਗੇ। ਤਲਾਵਾਂ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਾਣੀ, ਪੰਖੀ, ਸੁੰਦਰ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਪਹਾੜੀ ਝਰਨੇ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੋਗੇ। ਜਾਓ, ਪੁੱਤਰ! ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਵੀ ਰਾਮ ਨਾਲ ਚੱਲ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ “ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ” ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਨੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਕਸ਼ਣ ਤੁਰਕਸ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਤੁਰਕਸ ਕੱਸ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਤਿੰਨੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸੂਤਿਕ੍ਸ਼ਣ ਮੁਨੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਲਈ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਬਹੁਤ ਸੁਕਸ਼ਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਦੋ ਵੀ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾ ਵੈਰ, ਨਾ ਕਠੋਰਤਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਵਾਛਾ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਨਾਂ ਹੀ ਆਉਣਗੇ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ! ਹੋਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਲ ਵਾਛਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਮ, ਐਸਾ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੈਥੋਂ ਧਰਮ ਤੇ ਸਤਿਆ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੰਦ੍ਰਿ-ਨਿਗ੍ਰਹ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ ਵਾਲੇ!” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ।