ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮ ਨਾ ਕਰੋ, ascetic ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਮੈਂ ਅਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਹਾਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ।” ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ascetics ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਾਂ; austerity ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ascetics ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਸਮੇਤ ascetics ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ ਅਤੇ ਸਤੀਕਸ਼ਣ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਹੁਣ ਸੱਤਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਤੀਕਸ਼ਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਏ। ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਕਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਮੇਰੂ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ, ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਰਾਮ ਨੇ austerity ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਤੀਕਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ penance ਤੇ ਮੈਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਏ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਸੰਮਾਨ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਮੈਂ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਕਹੋ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਸੱਚੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਮਹਾਿਸ਼ੀ।” ਸਤੀਕਸ਼ਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, “ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੱਚ ਦੇ ਧਾਰਕ ਰਾਮ, ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਹੁਣ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਤੇ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।” “ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਤੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ austerity ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ। ਇਹ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ austerity ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ।” ਉਸ ਮਹਾਨ austerity ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੋ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਤੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸੀ ਸੀ।” ਰਾਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ austerity ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ, “ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਹੇ ਰਾਮ, ਧਰਮਿਕ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਵਾਫਰ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੁਭਾ ਕੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” “ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, ‘ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?’” “ਮੈਂ ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਧਿਆ ਕਰੀ। ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਸੁੰਦਰ ਸਤੀਕਸ਼ਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਰੁਕ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਤੀਕਸ਼ਣ ਨੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਤ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ascetics ਲਈ ਯੋਗ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਅੱਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਰਾਤ ਉਥੇ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਤੀਕਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਗ ਪਏ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਉਠੇ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ascetics ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਵੇਰੇ ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਤੀਕਸ਼ਣ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖੇ, “ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖੀ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ, austerity ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ।” “ਅਸੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ,” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹਣ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਰਾਮ, ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਸੁਖ-ਸਲਾਮਤ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਜਾਓ।