ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਭੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸ਼ਰਭੰਗ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਰਾਮ! ਇੱਥੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤਪੋਧੀ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਜਲਾ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵੋਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨਗੇ।" ਸ਼ਰਭੰਗ ਜੀ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮੰਦਰ-ਮੰਡਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਜਾਓ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਹੇ ਰਾਮ! ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉਲਟ ਵਹਾਅ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲੋ। ਇਹ ਨਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾ ਕੇ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੋਗੇ।" ਫਿਰ ਸ਼ਰਭੰਗ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਰਸ਼ਾਰਦੂਲ! ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਉਪਰੰਤ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਘਿਉ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਖੁਦ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਸ, ਸਰੀਰ, ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਨਵੇਂ, ਉਜਲੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਭੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਜਾ ਚਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਣਯਕੰਡ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਸਵਰਗਾਰੋਹਣ ਕਰ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਖਾਨਸ, ਵਾਲਖਿਲ, ਸੰਪ੍ਰਕਸ਼ਾਲ, ਮਰੀਚੀ, ਅਸ਼ਮਕੁੱਟ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਪੀਸਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੋਦੇ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਸੋਦੇ, ਕੁਝ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਰਿਸ਼ੀ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਿੱਧੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਭਿੱਜੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਪਾਠ-ਪੁਨਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਬਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਾ-ਭਗਤੀ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਾਖੀ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਜ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਰਾਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਰਾਜਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਰਿਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬੜੀ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆ ਕੇ ਦੇਖੋ, ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਪੰਪਾ, ਅਨੁਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅਤਿਆਚਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਖੀ ਦਿਓ, ਰਾਮ! ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਨੂੰ ਰਾਤੀਂ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਜੀ ਸਭ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਰਾਜਕਾਜ ਦਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਪਰ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਆਏ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਵਾਸ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਏਗਾ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਖਾਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ ਸੱਤਵਾਂ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਤੱਕ ਚੱਲੇ, ਕਈ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਰੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।