ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਦ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਘੁਕੁਲ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਆਏ। ਸ਼ਰਭੰਗ ਜੀ ਯਜ੍ਨ ਅਗ्नਿ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਪੁੱਛ ਗੀਤ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਰਭੰਗ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਿਰਤਾ ਸੁਣਾਇਆ ਕਿ, "ਰਾਮ ਜੀ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਲੋਕ ਤੀਬਰ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਆਤਮ-ਸਯਮ ਦੇ ਬਿਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨੇੜੇ ਹੋ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਗਏ ਹੋ, ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਨੇ ਅਖੁੱਟ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਸੰਤ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਸਮੂਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਬੋਲੇ, "ਮੁਨੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ।" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਸ਼ਰਭੰਗ ਮੁੜ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਰਾਮ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਮਹਾਤਪਸਵੀ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਦੇਣਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਜਿਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਓ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਵ੍ਯਵਸਥਾ ਕਰਵਾਉਣਗੇ।" "ਇਸ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਉਲਟੀ ਧਾਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲੋ, ਹੇ ਰਾਮ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਫੁੱਲ ਤੇ ਤਾਰੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਤਾ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਕ੍ਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੋਗੇ। ਇਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਹੁਣ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਗ ਵਾਂਗ ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਨਾ ਦਿਆਂ।" ਇਹ ਕਹਿ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਜੀ ਨੇ ਅਗਨਿ ਜਲਾਈ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ, ਸਰੀਰ, ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ ਸਾਰਾ ਸੇਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਨਵੇਂ, ਜੋਤਿ-ਮਈ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਭਰ ਆਏ। ਸ਼ਰਭੰਗ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਆਤਮਾ ਅੱਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ, ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੌਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਸ਼ਰਭੰਗ ਜੀ ਸਵਰਗ ਸਿਧਾਰ ਗਏ, ਤਦ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਈ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੰਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਾਮ ਚੰਦ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੈਖਾਨਸ, ਵਾਲਖਿਲਯ, ਸੰਪ੍ਰਕਸ਼ਾਲ, ਮਰੀਚੀ, ਅਸ਼ਮਕੁੱਟ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਿਹਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੌਣ ਵਾਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਭੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ, ਜਪ ਕਰਦੇ ਤੇ ਪੰਜ ਤਪਾਂ ਵਾਲੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਤ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਤੁਸੀਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਹਨ, ਇਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ। ਤੁਾਡੀ ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੌਰਯ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਾ-ਭਕਤ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਖਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਅਰਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਤੋਂ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਂਗ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਯਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਬੜੀ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਓ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖੋ, ਕਿੰਨੇ ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਪੰਪਾ, ਅਨੁਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਹਾਨੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤਪਸਵੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਯੋਗ੍ਯ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਵੀਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਧਰਮਪੁਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ।