ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦੇਖੋ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।” ਰਾਮ ਨੇ ਉਂਗਲੀਂ ਦਿਖਾਈ, “ਇਹ ਘੋੜੇ ਪੁਰਹੁਤਾ ਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਜੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਹਨ।” ਉਸ ਰਥ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜਵਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ, ਕੰਡੇ ਵਿੱਚ ਕੁੰਦਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲੱਕੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਲਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਿਨਾਵੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਤੇ ਪਹੁਚਣ ਲਈ ਔਖੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ‘ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹਨ; ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਸਭ ਪਚੀਸ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਉਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਪੁਰਸ਼ ਦਿਖ ਰਹੇ ਹਨ—ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਇੱਥੇ ਰਹੋ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਿਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਨਾ ਲਵਾਂ ਕਿ ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ‘ਚ ਕੌਣ ਹੈ।” ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇੱਥੇ ਰਹੋ,” ਅਤੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਰਾਮ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਜਦ ਰਾਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਸ਼ਚੀਪਤੀ (ਇੰਦਰ) ਨੇ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਰਾਮ ਇੱਥੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲੋ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ।” ਇੰਦਰ ਨੇ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਰਥ ‘ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਯਜਨ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਅਤੇ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। “ਇੰਦਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ‘ਚ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਣਯਤ, ਅਣਤ, ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਲੋੜੀਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ‘ਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਅਣਖਤਮ, ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਲੋਕ ਜਿੱਤਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਸਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ।” ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਥੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ਿ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੂਤੀਕਸ਼ਣ ਹੈ; ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਦੇਵੇਗਾ।” “ਸੂਤੀਕਸ਼ਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਮਨ ਭਾਉਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜਾ; ਉਹ ਤੇਰੀ ਵਸਾਈ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰੇਗਾ। ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉਲਟ ਵਹਾਵ ਨੂੰ ਫੋਲੋ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਮ; ਇਹ ਨਦੀ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਵ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਇਹ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ; ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਕਰ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਛੱਡਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਪੋਂ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ਿ ਯਜਨ ਅੱਗ ‘ਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਪਲ, ਅੱਗ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ਿ ਦੇ ਵਾਲ, ਸਰੀਰ, ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ ‘ਚੋਂ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਉਹ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ‘ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਅਧਿਆਇ। ਜਦ ਸ਼ਰਭੰਗ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਰਾਮ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਵਾਲਖਿਲਯ, ਸੰਪ੍ਰਕਸ਼ਾਲ, ਮਰੀਚੀ, ਅਸ਼ਮਕੁੱਟ, ਪੱਤਿਆਂ ‘ਤੇ ਜੀਉਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਸੌਣ ਵਾਲੇ, ਖੁੱਲੀ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ‘ਤੇ ਜੀਉਣ ਵਾਲੇ, ਹਵਾ ‘ਤੇ ਜੀਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ‘ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਨੰਗੀ ਮਿੱਟੀ ‘ਤੇ ਲੇਟਣ ਵਾਲੇ, ਸਿੱਧੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ‘ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭਿੱਜੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਜਪ ‘ਤੇ ਲਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤਪ ‘ਚ ਨਿਸ਼ਠ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ। ਇਹ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਰਖਿਆਕ, ਜਿਵੇਂ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਲਈ ਭਕਤੀ, ਸੱਚਾਈ, ਅਤੇ ਵੱਧ ਧਰਮ ਹੈ।