ਰਾਮ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਅਤਿ ਪ੍ਰਖਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਹ ਜੰਗਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਅਤੇ ਦੁਰਗਮ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲੀ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਆਦੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਆਓ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੀਏ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਪ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਜਾਂ ਚੰਨਣ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਰਮਲ ਛਤਰੀ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਦਭੁਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਉੱਤਮ ਚੰਵਟਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਇਹ ਚੰਵਟਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹਵਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕਈ ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਸਮੇਤ ਸ਼ਰਭੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਹੁਤ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਕਰ (ਇੰਦਰ) ਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜੇ ਹਨ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਲ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਕੰਨੀਆਂ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਮਜਬੂਤ ਹੈ, ਹਥ ਵਾਂਗ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਹਨ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੁਰਗਮ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਰ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਪੱਚੀ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰੁਕ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਕਿ ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿਚ ਕੌਣ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਰਾਮ ਇੱਥੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲੋ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਥੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ।" ਇੰਦਰ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਰਭੰਗ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਕੋਲ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨੀ ਅਤੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਆਏ ਸਨ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੱਕ ਅਪਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਪਰ, ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਹੈਂ, ਹੇ ਨਰਸ਼ਾਰਦੂਲ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕੇ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਮੈਂ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ, ਜੋ ਅਖੁਟ ਹਨ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਉਲਟ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਣਗੇ। ਤੂੰ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਜਾ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਾਸ ਲਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।" "ਇਸ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉਲਟ ਵਹਾਅ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ, ਹੇ ਰਾਮ; ਇਹ ਨਦੀ ਫੁੱਲ ਤੇ ਤਾਰੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਇਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਰਸ਼ਾਰਦੂਲ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਪਿਆਰੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।" ਫਿਰ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਅੱਗ ਜਲਾਈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨ-ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅੱਗ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਾਲ, ਸਰੀਰ, ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ ਸਭ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਨਵੇਂ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਉਹ ਸਭ ਅੱਗ-ਧਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ।