ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਰਾਤ ਹੁਣ ਸੁਖਦਾਈ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਸੱਚਮੁਚ ਬਹਾਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੋ ਦੈਤਾਂ, ਮਾਰੀਚ ਅਤੇ ਸੁਬਾਹੂ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਯਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰਾ ਰਾਮ, ਜਿਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਹੈ, ਅਜੇ ਸਿਰਫ ਸੋਲ੍ਹ ਸਾਲ ਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਾਮ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਕਿੰਨੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। "ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਓ, ਇੱਕ ਚਾਰ ਪੱਖੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਹਿਰੇ ਸੰਵਾਦ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਂ ਦਾ ਸਮਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਅਕਲਮੰਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਠਿਨ ਫੈਸਲੇ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣਾ ਸਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।