ਲੱਖਮਣ ਨੇ ਫਾਵੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੀਰਧਾ ਦੇ ਪਾਸ ਇਕ ਡੂੰਘਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲੱਖਮਣ ਨੇ, ਵੀਰਧਾ ਦੀ گردਨ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਨ ਸ਼ੰਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਸ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੈਤ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲੱਖਮਣ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵੀਰਧਾ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਵੀਰਧਾ ਨੂੰ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਵੀਰਧਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵੀਰਧਾ ਨੂੰ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲੱਖਮਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੀਰਧਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਕਾਂਡ ਸੁਣੋ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਵੀਰਧਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਮ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲੱਖਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਜੰਗਲ ਬਹੁਤ ਜੰਗਲੀ ਅਤੇ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ।” “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਘੁਕੁਲ ਦੀ ਔਲਾਦ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਈ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੇ, ਦੇਖਿਆ। ਦੂਰੋਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਵਧੀਆ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚੌਂਕੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਸੀ, ਵੀ ਦੇਖੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਚੌਂਕੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਰਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਥੇ ਕਈ ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਸੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਨਾਲ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਉਥੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲੱਖਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। “ਲੱਖਮਣ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਵਿਲੱਖਣ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਰੁਹੂਤਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦਿਵਯ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਤੇ ਉਹ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਕਰ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਵਾਨ, ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁੰਦਲ ਪਹਿਨੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਸਭ ਦੇ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਵੱਡੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਾਰ ਹਨ; ਸਭ, ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਪਚੀਸ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਨ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣੇ। ਲੱਖਮਣ, ਤੂੰ ਅਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਇੱਥੇ ਠਹਿਰੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਵਾਂ ਕਿ ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, “ਇੱਥੇ ਰਹੋ,” ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਚੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। “ਰਾਮ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਓ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਦਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਉਹ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਜਦ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲੱਖਮਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁੰਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। “ਇਹ ਇੰਦ੍ਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਅਸੰਯਮੀ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਅਖੁੰਮਣੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਲੋਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।