ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਰਵਾਣ, ਜੋ ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਨੇੜੇ ਹੀ ਧਰਮਿਕ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਅੱਧੇ ਯੋਜਨ ਦੇ ਫਾਸਲੇ 'ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਜਾਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਲੇ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇਣਗੇ।” ਫਿਰ ਵਿਰਾਧ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਓ; ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵਿਰਾਧ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, “ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਲਈ ਖੱਡ ਖੋਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਕ ਵੱਡੀ ਖੱਡ ਖੋਦ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਕਰੂੜ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇਸ ਲਾਇਕ ਹੈ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਖੱਡ ਖੋਦ,” ਤੇ ਆਪ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਰਾਧ ਦੀ گردਨ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੱਖਣ ਨੇ ਕੁਰਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਰਾਧ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਖੱਡ ਖੋਦ ਲਈ। ਫਿਰ, ਵਿਰਾਧ, ਜਿਸ ਦੀ گردਨ ਹੁਣ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ, ਜੋ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਵਿਰਾਧ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਰਾਧ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਇੱਛਾ ਵੀ ਰਾਮ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਿਰਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਰਾਧ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ, ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਰਾਮ ਤੇ ਲੱਖਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰਾਧ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਸರ್ಗ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਬਲਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਿਰਾਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨੋਬਲ ਵਧਾਇਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਜੰਗਲ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਐਸੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਚਲ, ਜਲਦੀ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ, ਜੋ ਤਪੋਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ 'ਚ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਗਦੀ ਲਾਲੀ ਵਾਂਗ, ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਸਫੈਦ ਛਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਉੱਤਮ ਚਾਮਰਾਵਾਂ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਸਨ। ਇਹ ਚਾਮਰਾਵਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਝਲੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਸਮੇਤ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਉੱਥੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਵੀ ਦਿਖਾਇਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਲੱਖਣ! ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਵੇਖ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰੁਹੂਤਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੇ ਉਹ ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਮਰਦ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਨੌਜਵਾਨ, ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ, ਤੇ ਹੱਥੀਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜੀ ਹੋਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਹਨ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਲਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਰੇ, ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਇੰਝ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਪੱਚੀਸ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ। ਇਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਮਰਦ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਸੁਹਣੇ ਹਨ।” ਰਾਮ ਨੇ ਲੱਖਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ, ਲੱਖਣ, ਅਤੇ ਵੈਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਲ ਰੱਖ। ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਕਰਾਂ ਕਿ ਇਹ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿ,” ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਰਾਮ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੈ ਚਲੋ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।