ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ। ਇਉਂ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਣਾ, ਜੋ ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਨੇੜੇ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ, ਅੱਧੀ ਯੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਗੇ। ਰਾਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾ; ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਉਂ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਰਾਧਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਲਈ ਖੱਡ ਖੋਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਖੱਡ ਖੋਦ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਸ ਦੇ ਕਰੂਅ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, "ਖੱਡ ਖੋਦ," ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ گردਨ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਫਾਵੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਵਿਰਾਧਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਖੱਡ ਖੋਦ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ گردਨ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਗਲਿਆਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਠਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਾਈ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ, ਗਲਿਆਂ ਕਰਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵੱਡਾ ਰਾਖਸ਼ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਕਾਬਲ ਸਨ, ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਖੁਦ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਇੱਛਾ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੇ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਨੇ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਾਈ, ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਮ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਜੰਗਲ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲੀ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਆਦੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" "ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾਈਏ, ਜੋ ਤਪੋ-ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।" ਇਉਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਏ। ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਸਚਰਜਕ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਸਜੀ-ਸਜਾਈ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹਦੇ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਈ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਿਆ। ਦੂਰੋਂ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਗਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਫੇਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਰਮਲ ਛਤਰ, ਵਧੀਆ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਉੱਤਮ ਚੌਰੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੇਖੀਆਂ। ਉਹ ਚੌਰੀਆਂ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਿਲਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਨਾਲ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਰਥ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ, "ਵੇਖ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਸਚਰਜਕ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਪੁਰੁਹੂਤਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ।" "ਤੇ ਉਹ ਬਬਰ-ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਕੁੰਦਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜੇ ਹੋਏ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਮਜਬੂਤ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਬਬਰ-ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣੇ ਔਖੇ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਾਰ ਹਨ; ਸਾਰੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਪਚੀਸ ਸਾਲ ਦੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਹੀ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਬਬਰ-ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਵਿਅਕਤੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਨ।" "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਠਹਿਰ ਜਾ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਪਤਾ ਲਾ ਲਵਾਂ ਕਿ ਇਹ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕੌਣ ਹੈ।" ਇਉਂ ਸੋਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ "ਇੱਥੇ ਰਹੋ" ਕਹਿ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ, ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਰਾਮ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਓ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ, ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਸਚਰਜਕ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖੀ।