ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਖੱਡ ਖੋਦੋ,” ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਮ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਪਕੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ گردن ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਆਦਰਯੋਗ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।” “ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਵੈਦੇਹੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਤੁੰਬੁਰੂ ਗੰਧਰਵ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਣ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਜਦ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇਗਾ—’” “‘ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।’ ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਲਗਾਅ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਣ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਨੇੜੇ ਹੀ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।” “ਅੱਧੀ ਯੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਰਾਮ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਜਾਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇਵੇਗਾ। ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਓ; ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਖੱਡ ਖੋਦੋ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਲਈ ਖੋਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮਾਂ ਲਈ।” ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ “ਖੱਡ ਖੋਦੋ” ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ گردਨ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਰੋਕਿਆ ਰੱਖਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਫਾਵੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਰਾਧਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਖੱਡ ਖੋਦੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ گردਨ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਿੱਟ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵੱਡਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰ ਸਕਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਖੁਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਪਿੱਟ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ। ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਸੰਕਲਪ ਸੁਣੋ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਲਕਾ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਜੰਗਲ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲੀ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਆਦੀ ਨਹੀਂ। ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਕੋਲ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਘੁਕੁਲ ਰਾਮ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਿਰਮਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਈ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੂਰੋਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ rising sun ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਛਤਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੋ ਵਧੀਆ ਚਮਚੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਤ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਖੇ। ਉਹ ਚਮਚੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਉਪਰ ਹਿਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ। “ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰਥ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੁਰੁਹੂਤਾ ਦੇ ਉਹ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜੇ-ਸੈਂਕੜੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਕੁੰਦਲ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜੇ ਹੋਏ।” “ਸਭ ਦੇ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਵਧੀਕ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਾਰ ਹਨ; ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ, ਪਚਵੀ ਸਾਲਾਂ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।