ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਰਾਧਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਘਾਇਲ ਹੋਣ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁੱਟੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ—ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਹੀਂ ਮਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਗਾੜੀਏ।” ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਸ—ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਹੈ—ਨੂੰ دفਨ ਕਰੀਏ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ گردਨ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਸ਼੍ਰਧਾਵਾਨ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਇਆ ਕਾਰਨ, ਤੇਰੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ—ਹੇ ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।” ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਮੈਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ ਤੁੰਬੁਰੂ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਵਾਣਾ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।’ ਵਿਸ਼ਰਵਾਣਾ ਨੇ, ਜੋ ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ। ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਵਿਰਾਧਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਾਹਕ। ਨੇੜੇ ਹੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅੱਧਾ ਜੋਜਨ ਦੂਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਭਲਾ ਸਲਾਹ ਦੇਵੇਗਾ। ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦੇ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿ; ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਮਰਨ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ دفਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਲਣ ਹੋਇਆ ਵਿਰਾਧਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਲਈ ਖੱਡ ਖੋਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਸ ਨਿਰਦਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੱਡ ਖੋਦ।” ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਖੱਡ ਖੋਦ।” ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ گردਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕੰਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੱਡ ਖੋਦ ਲਈ। ਫਿਰ, ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ گردਨ ਛਡਾ ਕੇ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਕਾਰਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਗਲ ਉਸਦੀ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ-ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਟਹਿਲਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਸੱਰਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਜੰਗਲ ਕਠਿਨ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਐਸੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਆਦੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਆਓ, ਜਲਦੀ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਕੋਲ ਚਲੀਏ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੋਬੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੇਖੀ। ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੂਰੋਂ, ਉਹ ਰ Rising sun ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਡੱਲੀ ਵਰਗੇ ਅਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਤਵਾਂ, ਵਿਲੱਖਣ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਛਤਰੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚਾਵਰਾਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਹ ਚਾਵਰ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਕਈ ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਤਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਵਿਖਾਇਆ, “ਵੇਖ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣਾ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰਥ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।