ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਰਾਧਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਾ ਪਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਰਹੇ। ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੰਕਟ ਵੇਲੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬੋਲੇ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਪੋਬਲ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਚ ਦਫ਼ਨ ਕਰੀਏ।" ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਦਫ਼ਨ ਕਰ ਸਕੀਏ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ گردਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਰੱਖਿਆ। ਰਘੁਕੁਲ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਹਚਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਹੋ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮਾਤਮਾ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਤਾ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਏ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਇਕ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ ਤੂੰਬੁਰੂ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦ ਦਸ਼ਰਥ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਤੇਰਾ ਵਧ ਕਰੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।' ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਬਿਨਾ ਮੇਰੀ ਅਰਜ਼ੀ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ! ਨੇੜੇ ਹੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅੱਧਾ ਜੋਜਨ ਦੂਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਉੱਥੇ ਜਾਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਲਾ ਸਲਾਹ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਲਾਮਤ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਮਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਜੋ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਲਈ ਗੱਡਾ ਖੋਦਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਸ ਕ੍ਰੂਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦੋ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਫਿਰ ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ گردਨ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰੱਖਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਫਾਵੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ گردਨ ਛੁਟ ਗਈ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਰਾਕਸ਼ਸ ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰੇ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ। ਹੁਣ ਪੰਜਵਾਂ ਸੱਪਟਕ ਸੁਣੋ। ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਵੀਰ ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਮ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਇਹ ਜੰਗਲ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਆਓ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਪੋਧਨ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਘੁਕੁਲਨੰਦਨ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਸ਼ਰਭੰਗਾ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਕਈ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੂਰੋਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ rising sun ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਜਿਹਾ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗੋਲ ਵਰਗਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਤ-ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਵਿਲੱਖਣ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚਾਮਰਾਵਾਂ ਵੀ ਦੇਖੀਆਂ। ਉਹ ਚਾਮਰਾਵਾਂ ਉਚੀ ਜਾਤੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਿਲਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਕਈ ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਵਧੀਆ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਦਿਖਾਇਆ।