ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਰਾਖਸਸ ਵੀਰਾਧਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਡਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਆਓ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਲਿਜਾਵੇ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਖਸਸ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਘੁਕੁਲ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਸਿੱਧਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਵੱਡਾ ਤੇ ਘਣਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਕਾਲਾ ਬੱਦਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਮੰਗਲਕ ਜੀਵ, ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਮ ਹਨ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸਸ ਵੱਲੋਂ ਚੁੱਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਚੀਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣਗੇ। ਹੇ ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਖਸਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟਣ ਤੇ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰਾਖਸਸ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਵੱਜਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਣ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੁਚਲੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਰਾਖਸਸ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਰਾਖਸਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਖਤਰੇ 'ਚ ਡਰ ਭੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਰਾਖਸਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਰ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਤਪੋਬਲ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ। ਆ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਰਾਖਸਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਗਾੜੀਏ।" "ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਸ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਥੀ ਵਰਗੇ ਰਾਖਸਸ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦਬਾਈ ਹੋਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਨੇ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਵੀਰਾਧਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਮੂੜਤਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ। ਹੇ ਕਉਸਲਿਆ ਨੰਦਨ ਰਾਮ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ ਤੁੰਬੁਰੂ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਵਣ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਰਾਖਸਸ ਬਣਾਇਆ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਵਿਸ਼੍ਰਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।' ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਕਥਾ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ। ਨੇੜੇ ਹੀ ਧਰਮੀ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ਰਭੰਗਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਜਾਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਮਾਰਗ ਦੱਸਣਗੇ। ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਤੇ ਸੁਖੀ-ਚਿੱਤ ਅੱਗੇ ਵਧੋ। ਇਹ ਰਾਖਸਸਾਂ ਲਈ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਸਦਾ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਖਸ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਤ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵੀਰਾਧਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਲਈ, ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸਸ ਲਈ ਵੱਡਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦੋ।" ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਫਾਵੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੀਰਾਧਾ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦਬਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਡਿੱਠ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸਸ ਨੂੰ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਭਰਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੀਰਾਧਾ ਰਾਖਸਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।