ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋ ਭਰਾ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਤੀਆਂ ਵਰਗੀ ਵਰਖਾ ਦੈਤ ਵਿਰਾਧਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਡਰਾਵਨਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ—ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਠੀਕ-ਠਾਕ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਹਾੜੀ ਲਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜਿਹਾੜੀ ਲਿਆ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਭਾਲਾ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਆਪਣੀਆਂ ਕਾਲੀ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਰਾਧਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੇ। ਉਹ ਦੈਤ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ—ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਟੱਲ ਸਨ—ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਉਣ ਦੇ, ਇਹ ਦੈਤ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ।" "ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲੈ ਜਾਵੇ, ਸੌਮੀਤ੍ਰਿ; ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਰਸਤਾ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਰਾਤ ਦਾ ਜੰਗਲੀ ਦੈਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਵਿਰਾਧਾ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਭਰੋਸੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਠਾ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਦੈਤ, ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਵੱਡੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਵਿਆਪਕ ਸੀ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਸ਼ੁਭ ਜੀਵ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਵਕਤ, ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਥੇ ਸਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਵਿਰਾਧਾ ਦੋ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀਆਂ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ। "ਇਹ ਰਾਮ ਹੈ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਾਘ ਅਤੇ ਚੀਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣਗੇ—ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ! ਕਕੁਤਸਥੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਦੈਤ ਦਾ ਖੱਬਾ ਬਾਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਬਾਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਬਾਹ ਤੋੜੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਹਿਲ ਗਿਆ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਅਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਮੁੱਕੀਆਂ, ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ, ਚੁੱਕਦੇ ਅਤੇ ਸੁੱਟਦੇ ਰਹੇ। ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਦੈਤ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਘਾਤ-ਰਹਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਦੈਤ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਆਉ, ਇਸ ਨੂੰ ਗੱਡੀਏ।" "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਲਈ, ਜੋ ਡਰਾਵਨੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਗੱਡਾ ਖੋਦੋ," ਅਤੇ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ گردਨ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾਈ। ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਦੇ ਸੰਮਾਨਜਨਕ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ; ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ।" "ਰਾਮ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ; noble Vaidehi ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਵਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਤੁੰਬੁਰੂ ਹਾਂ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ, illustrious ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦੋਂ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਵਧ ਕਰੇਗਾ—'" "'ਤਦ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ।' ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੰਭਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਵਨੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ। ਨੇੜੇ ਹੀ ਸ਼ਰਭੰਗਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਵਸਦਾ ਹੈ।" "ਅੱਧੀ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਰਾਮ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ, ਵਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਜਾਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਗੱਡਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਓ; ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।" "ਜੋ ਗੱਡਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਰਾਧਾ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ— ਮਹਾਨ ਵਿਰਾਧਾ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਲਈ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦੋ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਕਰੂਤੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਲਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ گردਨ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾਈ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕुदਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਰਾਧਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਰਾਧਾ, ਜਿਸ ਦੀ گردਨ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਅਤੇ ਡਰਾਵਨੇ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਡਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।