ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਜਾਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਾਧਾ ਆਖਦੇ ਹਨ।" ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਬੜੇ ਤਪ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਕੱਟ ਜਾਂ ਭੇਦ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, "ਇਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡੋ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ, ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਜਾਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨੇਤਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਕ੍ਰਿਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪਾਪੀ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਤੂੰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਪ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਤੂੰ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਣ ਤਾਣ ਕੇ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੱਤ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਬਾਣ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵਿਰਾਧਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭੇਦਦੇ ਹੋਏ, ਰਕਤ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ। ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬਰਛਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਜਣ ਲੱਗਾ, ਬਰਛਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਰਾਧਾ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੱਸਿਆ, ਠੀਕ-ਠਾਕ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਬਾਸੀ ਲੈ ਕੇ, ਜਦ ਉਬਾਸੀ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਬਾਣ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਪਸ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਵਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਬਰਛਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਵਧਿਆ। ਰਾਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਉਸ ਬਰਛੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬਰਛਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚਮਕਾਈਆਂ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਸੰਪ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਰਾਧਾ ਉੱਤੇ ਵਧੇ। ਪਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਦ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਉਠਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਉਣ ਦੇ ਇਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਜਾਵੇ।" ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੇ, ਘਨੇਰੇ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਸ਼ੁਭ ਜੀਵ, ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਸੰਪ ਘੁੰਮਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰਾਧਾ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਇਹ ਰਾਮ ਹਨ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਚੀਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣਗੇ—ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਭਰਾਵੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਿਰਾਧਾ ਦਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹ ਤੋੜਿਆਂ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ ਰਹੇ। ਬਹੁਤ ਬਾਣ ਮਾਰਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਭੀ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸ਼ੇਰ ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਪੁਰਖ, ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਆਓ, ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਦਫ਼ਨ ਕਰੀਏ।" "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਦਫ਼ਨ ਕਰੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਗਲ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਖੱਡਾ ਖੋਦਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਦਰਯੋਗ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਕਕੁਤਸਥ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਪੁਰਖ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ।" "ਹੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨੰਦਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁੰਬੁਰੂ ਹਾਂ, ਗੰਧਰਵ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਣ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼੍ਰਵਾਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਦ ਦਸ਼ਰਥ ਨੰਦਨ ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇਗਾ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ।' ਇਹ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ ਸੀ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਰਾਧਾ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋਈ।