ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ ਵਿਰਾਧਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਦੇਵੇਗਾ।" ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਜਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਭਰਤਾ ਲਈ ਰਾਜ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਵਿਰਾਧਾ 'ਤੇ ਉਤਾਰੇਗਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਧਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ, ਆਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋ ਕੌਣ ਹੋ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" ਉਸ ਦੇ ਜਲਦ-ਭੜਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ—ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਦੀ ਪੁੱਛੀ ਗਈ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਕਿਹਾ, "ਚੰਗਾ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ ਰਾਘਵ!" "ਮੈਂ ਜਾਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਾਧਾ ਆਖਦੇ ਹਨ।" "ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਵਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ: ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂ ਵਾਂਗਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।" "ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਛੱਡੋ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ, ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਕ੍ਰਿਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਅਧਮ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ! ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਲਾਏ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ 'ਤੇ ਚਲਾਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਸਤ ਤੀਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਰਾਖਸ 'ਤੇ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਤੀਰ, ਮੋਰ-ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਾਧਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਖਸ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਉਠਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ 'ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਭਾਲਾ ਲਹਿਰਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਦੋ ਭਰਾ ਨੇ ਵਿਰਾਧਾ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਰਾਖਸ ਹੱਸਿਆ, ਠੀਕ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਬਾਸੀ ਲਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਉਬਾਸੀ ਲਿਆ, ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਵਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਦਬਾ ਲਏ, ਫਿਰ ਭਾਲਾ ਉਠਾ ਕੇ ਰਾਘਵਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਯੋਗਕਰਤਾ, ਨੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭਾਲਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਚਲ ਕੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ ਦੋਨੋ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਚੁੱਕੀਆਂ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਰਾਧਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੇ। ਪਰ, ਭਾਰੀ ਚੋਟਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ ਦੋਨੋ ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਸਾਡੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੇ।" "ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ ਚਾਹੇ, ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਏਹੀ ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਭਟਕਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਦੋਨੋ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਰਾਧਾ, ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡੇ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਸੁਭਕ ਜੰਤੂਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ-ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਆਰਣਯਕਾਂਡ ਦੇ ਚੌਥੇ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੋਨੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਵਿਰਾਧਾ ਵਲੋਂ ਚੁੱਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਈ। "ਇਹ ਰਾਮ ਹੈ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ ਵਲੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਬਾਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣਗੇ—ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਕਕੁਤਸਥੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਰਾਖਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੋੜੀ। ਦੋਨੋ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਬੱਦਲ-ਸਮਾਨ ਰਾਖਸ, ਥਰ-ਥਰ ਕੰਪਦਾ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੋਨੋ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਠਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਟਕਿਆ। ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਕੁਚਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਰਾਖਸ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਰਾਖਸ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਆਓ, ਇਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਦਫਨ ਕਰੀਏ।" "ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗੱਡਾ ਖੋਦੋ।