ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਛੂਹ ਲਿਆ ਹੈ—even ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆਉਣ ਵੀ ਇਸ ਦੁਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਮ ਦਾ ਗਲਾ ਦੁਖ ਅਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਇਆ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ; ਫਿਰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਕਕੁਤ੍ਸਥ?" ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਤੀਰ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀਰਾਧਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਗਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀਰਾਧਾ ਉੱਤੇ ਉਤਾਰਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਤੀਰ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੋੜਦਾ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜੰਗਲ 'ਚ ਵੀਰਾਧਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" ਇੱਥੇ ਰਾਮ, ਇක්ෂਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੁੱਛ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਵੀਰਾਧਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਕਿਹਾ, "ਚੰਗਾ, ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਜਾਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੈਨੂੰ ਵੀਰਾਧਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਕੱਟ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਛੇਦ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੋ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਜਾਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਅਰੇ ਨੀਚ! ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਹੋਈ ਹੈ। ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਉਸਨੇ ਸੱਤ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਦੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ, ਵੀਰਾਧਾ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਵੀਰਾਧਾ ਦੇ ਮੋਰਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀਰਾਧਾ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਂਗ ਭਾਲਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਵੀਰਾਧਾ ਹੱਸ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਜੰਭਾਈ ਲੈਂਦਾ, ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ। ਆਪਣੇ ਵਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਅਸਰ ਦਬਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਘਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਾਲਾ ਵੱਜ ਕੇ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚਮਕਾਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੇ ਸੱਪ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ 'ਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਇਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜਿਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਲੈ ਜਾਣ ਦੇ। ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਇਹ ਰਾਤ ਦਾ ਯਾਤਰੀ ਲੈ ਜਾਵੇ।" ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ 'ਤੇ ਨੱਚਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਜੰਗਲ ਵੱਡਾ, ਗੂੜ੍ਹ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਸ਼ੁਭ ਜੀਵਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਲਿਜਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੀਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਣੀ ਲੱਗੀ, "ਇਹ ਰਾਮ ਹਨ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਜੋ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ। ਹੁਣ ਤ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਚੀਤੇ ਖਾ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ! ਕਕੁਤਸਥੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਤਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟਣ ਤੇ ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਹਿਲ ਗਿਆ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਨੇ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਠਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਣਿਆ ਗਿਆ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।