ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰਾਮ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਇਲਾਹੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਭਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਾਸ਼ੀ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਮਕਦਮੀ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਸਾਰਿਆਂ ਮਹਾ-ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਗੇ ਬੈਠਣ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਮਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੁੱਕੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬਰਸਾਤ, ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ, ਖੋਈ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਮੁੜ ਮਿਲਣਾ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ! ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸੁਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਰਾਤ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਮਾਰੀਚ ਅਤੇ ਸੁਭਾਹੂ, ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। "ਉਹ ਦੋ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੇਰੇ ਯਗ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਸੱਚੇ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੀ ਮਾਰੀਚ ਅਤੇ ਸੁਭਾਹੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਰਾਮ, ਜਿਸਦੀ ਉਮਰ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਲ੍ਹ ਸਾਲ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।