ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਘਵ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਸ਼ਰਥ, ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਸੁਰ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਨਿੱਕੀ, ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਭੈਣ ਉਰਮਿਲਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਲਈ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਸਵਯੰਵਰ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ, ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਸੱਤਾਠਵੀਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਅਨਸੂਯਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਹ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬੋਲੀ, “ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਸਾਫ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੁਖੋਂ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਕਥਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।” ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ ਆ ਗਈ ਸੀ; ਪੰਛੀਆਂ, ਜੋ ਦਿਨ ਭਰ ਖੁਰਾਕ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਹੁਣ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਪਸਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਹਾਲੇ ਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲ ਘੜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਠਦੀ ਧੂੰਆਂ, ਜੋ ਕਬੂਤਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਲਾਲੀ ਮੀਲਦੀ ਹੈ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੁੱਖ ਘਣੇ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਘੱਟੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਹਰ ਥਾਂ ਚਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ-ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੈ; ਚੰਦ, ਚੰਦਨੀ ਦੇ ਘੂੰਘਟ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਮੈਥਿਲੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸਜ ਕੇ, ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਰਾਘਵ, ਵਧੀਆ ਵਕਤਾ, ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਉਪਹਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ—ਤਪਸਵਿਨੀ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਭੇਟ: ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿਧ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ। ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੋਨੋ ਬੀਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਣੇ ਆਏ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ-ਵਾਸੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਜੋ ਖੂਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਤਪਸਵੀਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਸਾਵਧਾਨ ਹੋਣ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਚੀ ਹੋਈ ਆਹੁਤੀ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।” “ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਰਾਹ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਘਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੱਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਣੀਸਵੀਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਆਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਛਾਲ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਿਵਯ ਤেজ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗੇਂਦ ਵਾਂਗ, ਜਿਹਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਆੰਗਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਫ ਸੀ, ਢੇਰ ਸਾਰੀਆਂ ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਅਤੇ ਸੇਵਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ, ਚਮਚ, ਭਾਂਡੇ, ਹਿਰਣ-ਚਮੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਲੱਕੜ, ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਫਲ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਆਹੁਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਹਮ-ਚਰਚਾ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਪੌਂਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਤਪਸਵੀ ਵਸਦੇ, ਜੋ ਫਲ ਅਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਂਦੇ, ਛਾਲ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ-ਚਮੜੀ ਪਹਿਨਦੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਵਸਦੇ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਹਾਰ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮ-ਚਰਚਾ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਾਸ-ਥਾਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ। ਉਥੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਭਾਗਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਸਦੇ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਦੇਖਿਆ। ਵੱਡੇ ਜਨਾਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਧਰਮਵਾਨ ਸੀਤਾ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਗਈ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤਪਸਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਉਸ ਦੀ ਬਣਾਵਟ, ਉਸ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ।