ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਘਵ—ਰਾਮ—ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਸਚ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ। ਉੱਥੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਸੀ, ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਹਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਧਨੁ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਧਨੁ ਵਿਖਾਓ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਧਨੁ ਲਿਆ ਕੇ ਰਖਿਆ; ਰਾਮ ਨੇ, ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਧਨੁ ਨੂੰ ਵੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹਨੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਤਣਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹਨੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਤਣਿਆ, ਉਹ ਧਨੁ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਧੁਨ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਗਿਰਦੇ ਗੁੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਆਪਣੀ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਉਤਮ ਪਾਤਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ—ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ-ਸਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਧਰਮਵਾਨ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਉਰਮੀਲਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਲਈ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ 118ਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਅਨਸੂਯਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ—ਸੀਤਾ—ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। "ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਾਫ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਹਾਂ।" ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ ਆ ਗਈ; ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਦਿਨ ਭਰ ਖੁਰਾਕ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਹੁਣ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹਨ। ਇਹ ਤਪस्वੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਕੇ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਫੜੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ, ਧੂੰਆਂ, ਕਬੂਤਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਰਗਾ ਲਾਲ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪੱਤੇ ਘੱਟ ਹਨ, ਚੌਂਕ-ਚੌਂਕ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਇਸ ਦੂਰਲੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀਆਂ। ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਚੁੱਕੀ, ਸੀਤਾ, ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਚੰਦ, ਚੰਦਨੀ ਦੇ ਆਵਰਨ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ, ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। "ਹੁਣ, ਤੂੰ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ।" "ਮੈਥਿਲੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਜੋ; ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਪਿਆਰੀ ਬੱਚੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸਜ ਕੇ, ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਚਲੀ। ਰਾਘਵ—ਰਾਮ—ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਕਤਾ ਹੈ, ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਪस्वੀ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਉਪਹਾਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ—ਤਪस्वੀ ਮਹਿਲਾ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਪਿਆਰ: ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ। ਰਾਮ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਸਨਮਾਨ—ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲਾ ਹੈ—ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਪਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ। ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘੀ, ਦੋਨੋਂ ਪੁਰਸ਼-ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਰਾਘਵ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ-ਭਖਸ਼ਕ ਹਨ, ਤੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਖੂਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਰਾਘਵ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਜੀਵ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਤਪਸਵੀਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋਣ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹੋਵੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਰਾਹ, ਰਾਘਵ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ 119ਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਆਰਨਯਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਰਗਾ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਤੇ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਵਰਗਾ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਆੰਗਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ, ਕਈ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਤੇ ਸੇਵਿਤ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ, ਚਮਚ, ਪਾਤਰ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਛਾਲ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਟਕਿਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਏ ਹਨ। ਆਸ਼ਰਮ ਆਹੁਤੀਆਂ ਤੇ ਯਜਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਮਲ-ਪੋਖਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ, ਸੀਤਾ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਆਯੋਧਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।