ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਸਿਤਾ, ਨੂੰ ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਲੇਪ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਸਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੇਪ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਹਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਪਿਆਰ ਦੀ ਉਦਾਤਤ ਭੇਟ—ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਪਿਆਰ ਦੀ ਭੇਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਿਤਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਸਕਤ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਅਨਸੂਯਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਸਿਤਾ ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਪ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਅਟਲ ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਿਤਾ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਘਵ, ਦੀ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੈਥਿਲੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਿਤਾ ਨੇ ਧਰਮਵਾਨ ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ," ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। "ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ ਜਨਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧਰਮ-ਯੁਕਤ ਰਾਜਨੀਤੀ ਨਾਲ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦ ਉਹ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਲ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਕਲੋਡਾਂ ਨੂੰ ਛਿਡਕਣ 'ਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਸੰਤਾਨ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ,' ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੁਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਅਸਮਾਨੀ ਵाणी ਸੁਣੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਇਹੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਧਰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੈ।' ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਜਨਕ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ-ਸਹੇਲੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਧਨ-ਹਾਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਕੁੜੀ ਉੱਤਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਮਨ। ਇਹ ਬਦਨਾਮੀ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਰਾਕ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ। ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਮਹਿਲਾ ਤੋਂ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਕੋਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲੱਭਿਆ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਸਿਆਣੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਵਾਂਗਾ।' ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਵਰੁਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰ-ਕਟਾਰੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਆਪਣੀ ਭਾਰੀਤਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ; ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਓਹਨੂੰ ਮੋੜਨਾ ਸੰਭਵ ਨਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਸਨ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ: 'ਜੋ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤਾਣ ਕੇ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ, ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਤ ਗਏ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਾਘਵ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮਣ—ਸੱਚ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਟਲ—ਦੇ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਦੇ darshan ਲਈ ਆਏ। ਉੱਥੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। 'ਇਹ ਦੋ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ darshan ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਖਾਓ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਇਆ; ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਸ਼ੂਰਤਾ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਮੋੜਿਆ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣ ਕੇ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਕਾਇਮ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਵਧੀਆ ਪਾਤਰ ਉਠਾਇਆ। ਪਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਉਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਸਸੁਰ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਨੇਕ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਸੁੰਦਰ ਉਰਮਿਲਾ, ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਲਈ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸ਼ੂਰਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕ ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਬੋਲਿਆ, ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੀ; ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਹ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਅਨੰਦ ਆਇਆ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ ਆ ਗਈ; ਸ਼ਾਮ ਸਮੇਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਦਿਨ ਭਰ ਖੁਰਾਕ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਹੁਣ ਸੁੱਤ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਇਹ ਤਪਸਵੀ, ਆਪਣੇ ਨ੍ਹਾ-ਧੋ ਕੇ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।