ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਿਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੀਤਾ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਨਸੂਯਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪਾਂ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡਾ ਤਪੋਬਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੀਤਾ! ਮੈਂ ਇਸ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਹੁਤ ਉਚਿਤ ਅਤੇ ਮਨਭਾਵਨ ਹਨ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" ਅਨਸੂਯਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਖੁਦ ਵੀ ਤਪੋਬਲ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਸ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਨਸੂਯਾ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੀਤਾ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ।" ਫਿਰ, ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਉਂਗਟੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। "ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ! ਇਹ ਦਾਨ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾਵੇਗਾ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਅਵਿਕਾਰੀ ਰਹੇਗਾ।" ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਦਿਵ੍ਯ ਲੇਪ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਚਮਕੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।" ਸੀਤਾ ਨੇ ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੇਪ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦਾ ਅਦੁਤ ਦਾਨ ਸੀ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਸ ਪਿਆਰ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਸਤੀਕਾ ਅਨਸੂਯਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਨਸੂਯਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਹੀ ਮੌਕੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੀਤਾ! ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ! ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।" ਅਨਸੂਯਾ ਦੇ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ!" ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। "ਮਿਤਿਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਨਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਰਾਜਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖੇਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉਭਰੀ।" "ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਟੋਏ ਉਡਾਉਣ 'ਚ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਬੇਉਲਾਦ ਸਨ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ,' ਕਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: 'ਇਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਧਰਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੈ।'" "ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਿਤਿਲਾ ਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਉੱਚੀ, ਧਰਮਕਰਮ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਜਨਕ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।" "ਜਦ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਹਜ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਿਤਾ, ਧਨ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਖਾਂ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੁੜੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗੂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਪਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਅਪਮਾਨ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਤੈਰਾਕ ਕੰਢੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।" "ਜਦ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਮਹਿਲਾ ਤੋਂ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਾਂਗਾ।'" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਵਰਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਖੁੰਡ ਤੀਰ-ਕਟਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਆਪਣੇ ਭਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਰਾਜੇ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਯਤਨ ਕਰ ਲੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਸੁਪਨੇ 'ਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।" "ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਚ ਬੋਲਦੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ: 'ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਉਠਾ ਕੇ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'" "ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨਮ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਉਠਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਾਘਵ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਸਚ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਸਨ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ।" "ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਨ, ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: 'ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਦਿਖਾਓ।'" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆ ਕੇ ਰਖਿਆ; ਰਾਮ ਨੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ।" "ਫ਼ੌਰਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।" "ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।" "ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਾਤਰ ਉਠਾਇਆ।