ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਸਾਰੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਿਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਪਲ ਭਰ ਵੀ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।” ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤਾਂ ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਸ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੇਰੀ ਹਾਸੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਬਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਚਿਤ ਤੇ ਮਨਭਾਵਨੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਯੋਗ ਹੋਵੇ?” ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿਤਾ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੋ ਗਿਆ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਹੇ ਸੀਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ। ਇਹ ਲਏ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਇਤਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ। ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਾਏਣਗੇ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਦਾਗ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਐਸੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਲੇਪ ਲਾਵੇਂਗੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਐਸੇ ਚਮਕੇਂਗੀ ਜਿਵੇਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਕੋਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।” ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਕਪੜੇ, ਲੇਪ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ—ਇਹ ਪਿਆਰ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੋਹਫਾ ਸੀ। ਇਹ ਤੋਹਫਾ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਜਦ ਸੀਤਾ ਜੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦ ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਭਰਿਆ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਹੇ ਸੀਤਾ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਮੈਥਿਲੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣੋ,” ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। “ਮੈਥਿਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਨਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਤੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇਕ ਵਾਰ ਖੇਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਜੋਤ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉੱਭਰ ਆਈ। ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ,’ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਅਮਾਨਵੀਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ‘ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੈ।’ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸਤਕਰਮ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੜਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਆਦਿ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਅਪਮਾਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਪਮਾਨ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਦਿੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਰਣਹਾਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮਹਿਲਾ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ। ਵੱਡੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ‘ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰਵਾਂਗਾ।’ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਸਮੇਂ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੁੱਟ ਤੀਰ-ਤੁਣੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਇੰਨਾ ਭਾਰੀ ਸੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਹਿਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ; ਰਾਜੇ ਤਾਂ ਕੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਓਹ ਮੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਸੱਚ-ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, ‘ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਾਣ ਲਏ, ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਸਕੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ।’ ਜਦ ਉਹ ਪਰਬਲ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਓਹ ਚੁੱਕ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਾਘਵ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੱਗ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਉੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸਨ ਤੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ‘ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਖਾਓ।’ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਪਲਕ ਝਪਕਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਝੱਟ ਹੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਵੇ।