ਸਿਤਾ ਨੇ ਅਨਸੂਯਾ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਆਈ ਹੈ। ਧਰਮਵਾਨ ਮਾਤਾ, ਔਰਤ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਿਨੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਐਸੇ ਹੀ ਜੋ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਨਸੂਯਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਤਾ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਵाणी ਨਾਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਆਤਮ-ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹਸਤੀ ਸਿਤਾ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਬਹੁਤ ਉਚਿਤ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਹਨ, ਮੈਥਿਲੀ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਸਿਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ।” ਅਨਸੂਯਾ, ਸਿਤਾ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਕਹਿ ਉਠੀ, “ਮੈਥਿਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ।” ਫਿਰ ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਉਕਾਲ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਲੇਪ ਦਿੱਤੇ। “ਇਹ ਦਾਤਾਂ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਵਣਗੀਆਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸੀਆਂ ਹੀ ਰਹਿਣਗੀਆਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਲੇਪ ਲਗਾਵੇਂਗੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸੇ ਚਮਕਵੇਂਗੀ ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।” ਸਿਤਾ ਨੇ ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੇਪ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪ੍ਰੇਮ-ਦਾਤ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਿਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਅਨਸੂਯਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਸਿਤਾ ਐਸੇ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਨਸੂਯਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਗੱਲ ਛੇੜੀ। “ਸਿਤਾ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਮੈਥਿਲੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ।” ਸਿਤਾ ਨੇ ਧਰਮਵਾਨ ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣੋ।” ਤੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: “ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜ ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਖੇਤ ਜੋਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮੈ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਤੇ ਢੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰੀ ਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ‘ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ,’ ਕਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ‘ਜੀ, ਰਾਜਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੈ।’ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਲਾਭ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਨੇਕ ਕਰਮ ਕਰਦੀ, ਨੇ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸੰਘ ਕਰ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਪਿਤਾ, ਧਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੁੜੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਘੱਟ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ-ਵਿਧੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਪਮਾਨ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਪਮਾਨ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਰਾਕ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਨਾ ਪਾ ਸਕੇ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਔਰਤ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਪਤੀ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ‘ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਂਗਾ।’ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਵਰੁਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰ-ਕਵਚ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀਤਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਉਨੂੰ ਮੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ: ‘ਜੋ ਇਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤਾਣ ਲਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।’ ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ, ਦੇਖਿਆ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਕ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਜਗਮਗ ਰਾਘਵ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਥ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਯਜਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ। ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਸਨ, ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ‘ਇਹ ਦੋ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਖਾ।’ ਐਸਾ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਲਿਆਇਆ; ਰਾਮ ਨੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਲਿਆ।