ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤਕਾਰੀਯੋਗ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਇੱਕ ਸੱਤਵੀਂ ਸਰਗਾ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਉਣਾ ਆਸ਼ਚਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਚਲਣ ਭੀ ਚੰਗਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਹਟਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ, ਦਇਆਲੂ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਰਗੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੇਵਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਮ ਜੀ ਜਿਵੇਂ ਕੌਸਲਿਆ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਰਾਮ ਜੀ ਮਾਤਾ ਵਰਗਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸੁੰਨ-ਸਾਨ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬਚਨ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅੱਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰੋਹিণੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਤਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਸਿਤਾ, ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਤਪੋਬਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਓਸ ਤਾਕਤ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਬਿਲਕੁਲ ਯੋਗ ਅਤੇ ਮਨਭਾਵਨ ਹਨ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਹ ਯੋਗ ਵਰ ਦਿਆਂ?" ਸਿਤਾ ਨੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਅਨਸੂਯਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮਾਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸਿਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰਿਹਾਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਉੰਗuent, ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ। ਇਹ ਤੋਹਫ਼ੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਵਣਗੇ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਨਿਰਮਲ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਏਸੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਲੇਪ ਲਗਾਵੇਂਗੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਐਸੇ ਹੀ ਚਮਕੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਖੰਡ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।" ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੇਪ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ—ਇਹ ਪਿਆਰ ਦਾ ਅਦੁੱਤੀਯ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸੀ। ਇਹ ਤੋਹਫ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਿਤਾ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਸਿਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਹੇ ਸਿਤਾ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਘੁਕੁਲ ਨਾਇਕ ਰਾਮ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਮੈਥਿਲੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਵੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਖੁਦ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਸਿਤਾ ਨੇ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ," ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗੀ। "ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਜਨਕ ਸੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਪਰਾਇਣ ਅਤੇ ਰਾਜਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਖੇਤ ਜੋਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮੈ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉੱਭਰੀ। ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਸੁੱਟਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬੇਅਉਲਾਦ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕੁਲ੍ਹ੍ਹੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ,' ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਣੀ ਆਈ, 'ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੈ।' ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਜਨਕ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਵਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚੀ, ਨੇਕ, ਕਰਮਣੀ, ਮਾਤਾ-ਸਮਾਨ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਵਿਆਹ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਧਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਧੀ ਦਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇੱੱਜ਼ਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬੇਇੱੱਜ਼ਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਲ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਤੈਰਾਕ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਮਹਿਲਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸੋਚਣ ਉਪਰੰਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਂਗਾ।' ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯਗਯ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਖੂਟ ਤੀਰ-ਤੁਣੀਰ ਦਿੱਤੇ।