ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਧਰਮ-ਸਾਥੀ ਬਣੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਣਗੇ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਸਤੱਤਰਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੜੀ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਾਤਾ, ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਕਦੇ ਹਟਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮੀ, ਸਰਾਹੁਣਯੋਗ, ਦਇਆਲੂ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਜਾਵੇ।" "ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਕੌਸਲਿਆ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਜੀ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸੁੰਨ-ਸਾਨ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ-ਸਾਸ਼ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਅੱਜ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ।" "ਮਾਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਔਰਤ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" "ਉਹ ਔਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਰੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਵਧੀਆ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਭਾਅ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਇਹ ਸੁਨੇਹਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਤਪ-ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਸੀਤੇ! ਇਸ ਤਾਕਤ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਬੜੇ ਉਚਿਤ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ—ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਸੀਤਾ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਤਪ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮਾਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ।" ਫਿਰ ਵੀ, ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ।" "ਇਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਤੇ ਅਤਿ ਕੀਮਤੀ ਉੰਗuent ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਵੈਦੇਹੀ। ਇਹ ਤੋਹਫੇ ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਣਗੇ, ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਰਹਿਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਇਹ ਲੇਪ ਲਾਵੇਂਗੀ, ਜਨਕ ਨੰਦਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕੀਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਖੰਡ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ।" ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੇਪ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ—ਇਹ ਪਿਆਰ-ਭਰਿਆ ਤੋਹਫਾ ਸੀ। ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ-ਤੋਹਫਾ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀਤਾ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਪਸਵਿਨੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਨਸੂਯਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਦਲੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਇਲਾਸਟ੍ਰੀਅਸ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਮੈਥਿਲੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੇ ਧਰਮਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ," ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ। "ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਨਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਤੇ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਖੇਤ ਜੋਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉੱਭਰੀ।" "ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਚੁੱਕਣ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਬੇਔਲਾਦ ਸਨ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ,' ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ, 'ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ; ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੈ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੀ। ਮੈਨੂੰ, ਉਸ ਉੱਚੀ, ਨੇਕ-ਕਰਮ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਸਮਾਨ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।" "ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਵਿਆਹ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਰਾਕ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।" "ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਚਿਆ, ਪਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਅਖੀਰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ: 'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਂਗਾ।