ਜਦੋਂ ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮਣਿਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਸੀਤੇ, ਧੰਨ ਹੈ ਤੇਰੀ ਧਰਮ-ਪਾਲਨਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਾਣ-ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਆ ਗਈ ਹੈਂ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਅਨਸੂਯਾ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ—ਉਹ ਚਾਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਚਾਹੇ ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀ ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਅਖੰਡ ਫਲ। ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੰਦ ਸੁਭਾਵ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਜਾਂ ਅਵਗੁਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਚਾਹਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿ ਕੇ ਭਟਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਾੜੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਿੰਦਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਧਰਮ-ਸਾਥੀ ਬਣ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਾਣ ਵੀ ਮਿਲੇਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤਾਈਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਨਸੂਯਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੇਹੀ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡੰਗ ਨਹੀਂ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤੱਥਾ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ, ਦਇਆਲੂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਜੀ, ਕੌਸਲਿਆ ਜੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਰਾਜ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਰਾਮ ਜੀ ਮਾਤਾ ਵਰਗਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਬਚਨ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ; ਰੋਹਿਣੀ ਵੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਸੀਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਨਸੂਯਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਸੀਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤਪੋਬਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਾਕਤ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਬਹੁਤ ਯੋਗਯ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਥਿਲੀ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" ਅਨਸੂਯਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਤਪੋਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮਾਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ।" ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਨਸੂਯਾ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਦੇਵੀਕ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਉੰਗuent ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾਵਾਨ ਕਰਣਗੇ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਕਦੇ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਵੀਕ ਲੇਪ ਲਾਵੇਂਗੀ, ਹੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਖੰਡ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।" ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਉਹ ਕੱਪੜੇ, ਲੇਪ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਭੇਟ ਸੀ। ਇਹ ਭੇਟ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਸੀਤਾ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਅਨਸੂਯਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਸੀਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਨਸੂਯਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜੀਤਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪ ਜੀਤੀ ਸੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਧਰਮਣਿਸ਼ਠ ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ," ਤੇ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। "ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਨਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਤੇ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਖੇਤ ਜੋਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਆਇਆ ਕਿ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉੱਭਰ ਆਈ। ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਚੁੱਕਦੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਤਾਨ-ਹੀਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ,' ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ।