ਵੈਦੇਹੀ, ਅਰਥਾਤ ਸੀਤਾ, ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤਪਸਵਿਨੀ ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਨੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਧੰਨ ਹੈ ਤੂੰ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈਂ।" ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧ, ਮਾਣ-ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਆ ਗਈ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈਂ। ਪਤੀ ਚਾਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਲੋਕ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਚਾਹੇ ਮਾੜੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਨ-ਹੀਣ ਹੋਵੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ ਕਿ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਪ ਦੀ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਾੜੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਚੰਗੇ-ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਐਸੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਦੋਂ ਮਾੜੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿੰਦਿਆ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਜਗਤ-ਵਿਚਾਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਣ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਰਗਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਾੜਾ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਣਾ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਰਾਮ ਤਾਂ ਧਰਮਵਾਨ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ, ਦਇਆਲੂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਭਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਕੌਸਲਿਆ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਦੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਅਟੁੱਟ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਬਚਨ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰੱਖੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਹੋ। ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸਦਾ ਮਾਣ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਿਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਅਨਸੂਯਾ, ਸੀਤਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੀ ਤਪ-ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਾਕਤ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਬਹੁਤ ਉਚਿਤ ਤੇ ਮਨ-ਭਾਵਨ ਹਨ, ਮੈਥਿਲੀ! ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਸੀਤਾ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੌਲਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" ਫਿਰ ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੀਤੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ ਅਤੇ ਮਹਿੰਗਾ ਉਂਗuent ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ, ਇਹ ਦਾਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾਵੇਗਾ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਨਵਾਂ ਰਹੇਗਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਲੇਪ ਲਾਵੇਂਗੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇਂਗੀ।" ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੇਪ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ—ਇਹ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਅਦੁੱਤੀਯ ਦਾਨ—ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਸੀਤਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਤਪਸਵਿਨੀ ਅਨਸੂਯਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਸੀਤਾ ਇੰਝ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਅਨਸੂਯਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਮੈਥਿਲੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪ ਜੀਤੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਧਰਮਵਾਨ ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ," ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗੀ। "ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਜਨਕ ਸੀ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਰਾਜ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਖੇਤ ਜੋਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫਾਡ਼ ਕੇ ਉੱਭਰੀ। ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਸੁੱਟਦੀ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।