ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ, ਉਮਰਦਰਾਜ਼, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਨਸੂਯਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ," ਤਾਂ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਆ ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਕੁਮਾਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਇਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ।" ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਚੰਗੇ ਭਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਸਿਤਾ ਜੀ ਉਸ ਉਮਰਦਰਾਜ਼ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਅਨਸੂਯਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਹ ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਝੁਰੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੇਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸਿਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਸਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਨਸੂਯਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੀ, "ਹੇ ਸਿਤਾ, ਧਨ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ, ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈਂ; ਧਨ ਹੈ ਤੇਰੀ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ। ਪਤੀ ਚਾਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜਿਸ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਪਤੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਚਾਹੇ ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਵਾਸਨਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ ਕਿ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ; ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ, austerity ਦੇ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਵਾਂਗ। ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਾੜੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਜਾਂ ਅਵਗੁਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਵਾਸਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਐਸੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਿੰਦਿਆ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਬਣ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ 117ਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗੀ, "ਮਾਤਾ, ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ; ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ-ਯੋਗ, ਦਇਆਲੁ, ਇੰਦਰਿਯਾਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਕੌਸਲਿਆ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਜੀ ਉਹਨਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੇਖਿਆ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਟਲ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਧਿਆਨ ਫਿਰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਹিণੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਸਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਅਨਸੂਯਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਸਿਤਾ, ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਬਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਉਸੇ ਬਲ ਦੇ ਆਸਰੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਯੋਗਯ ਅਤੇ ਮਨ-ਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਥਿਲੀ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਹ ਉਚਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਿਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤਪੋਬਲ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਨਸੂਯਾ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਿਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਨ-ਭਾਵੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ।" ਫਿਰ ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਲੈ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ ਤੇ ਅਮੋਲਕ ਉੰਗuent, ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ। ਇਹ ਤੋਹਫੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾਵਾਨ ਬਣਾਉਣਗੇ; ਇਹ ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਰਹਿਣਗੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਲੇਪ ਲਾਵੇਂਗੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਖੰਡ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ।" ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ, ਲੇਪ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪ੍ਰੇਮ-ਪੂਰਕ ਤੋਹਫਾ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਹ ਤੋਹਫਾ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਿਤਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਸਿਤਾ ਇੰਝ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਨਸੂਯਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।