ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਨਸੂਯਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਹਨ।" ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਦਸ ਸਾਲ ਤੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਉਪਜਾਏ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵੀ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭਾਰੀ ਤਪ ਤੇ ਅਨੇਕ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਨਸੂਯਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤੁਰ ਪਈ, ਅਤੇ ਦਸ ਦਿਨ ਦੀ ਇਕ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਬਣਾਈ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵੈਦੇਹੀ, ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਸਦਾ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਨਸੂਯਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ," ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਉੱਤਮ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਕੁਮਾਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ।" ਰਾਘਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਉਸ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਅਨਸੂਯਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਝੁਰਰੀਆਂ, ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ, ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਬਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ 'ਚ ਕੇਲੇ ਦਾ ਪੌधा। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਸੰਕੋਚ ਰਹਿਤ ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦੱਸਿਆ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ। ਅਨਸੂਯਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮਣੀ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣ, ਮਾਣ-ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈਂ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈਂ।" "ਪਤੀ ਚਾਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਹੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ (ਜਗਤ) ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤੀ ਚਾਹੇ ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਹੋਵੇ, ਭਲੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ; ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਪ ਦਾ ਅਖੁਟ ਫਲ।" "ਪਰ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਮਾੜੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਤੀ ਵਿਚ ਨਾ ਗੁਣ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਨਾ ਅਵਗੁਣ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਐਸੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਿੰਦਿਆ ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਤੈਥੋਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਤੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ, ਧਰਮਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਫੋਲੋ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਾਥੀ ਬਣ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਣ ਤੇ ਧਰਮ ਮਿਲੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤਾਈਵੀਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਨਸੂਯਾ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਸਲਾਹ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵੈਦੇਹੀ (ਸੀਤਾ), ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਰਮ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ; ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।" "ਜੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਚੰਗਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾ ਵੀ ਰੱਖੇ, ਤਬ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ, ਯਸ਼ਸਵੀ, ਦਇਆਲੂ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਧਰਮਵਾਨ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਣਾ?" "ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਕੌਸਲਿਆ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਉਹ ਹੋਰ ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਰਾਮ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸੁੰਨ ਤੇ ਭੈੜੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਈ, ਮੇਰੀ ਸਾਸ ਨੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਰਮਣ ਸਮੇਂ ਫੜਾਇਆ, ਜੋ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮਵਤੀ; ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ।" "ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ; ਰੋਹਿਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇੰਝ ਹੀ, ਜੋ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ ਅਨਸੂਯਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਸੀਤਾ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੀਤਾ, ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਤਪੋਬਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਉਸੇ ਬਲ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਉਚਿਤ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਮੈਥਿਲੀ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਸੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਖੀ, "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਅਨਸੂਯਾ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੀਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ।" "ਇਹ ਲੈ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ, ਗਹਣੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਤੇ ਅਮੋਲਕ ਉੰਗuent, ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ। ਹੇ ਸੀਤਾ, ਇਹ ਉਪਹਾਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਵੇਗੇ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਐਸੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ।