ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਨੀਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਆਏ। ਉਹ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਲਾਜ-ਸ਼ਰਮ ਦੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਲੋਕ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਹਵਣ-ਕੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਕਟੋਰੀਆਂ ਤੇ ਭਾਂਡੇ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਜਦ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਇੱਥੋਂ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਰਾਮ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਆਸ਼੍ਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰੇਸ਼ਾ ਤੇ ਫਲ-ਫੂਟ ਬਹੁਤ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਖਰ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲੋ।" ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਰਾਘਵ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ 'ਤੇ ਸਦਾ ਸੰਦੇਹ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਅਜਿਹੇ ਸਮਰਥ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਚਨ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਾਧੂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ। ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਧੂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਮੁੱਖ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਪਰ ਰਾਘਵ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਧੂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਸਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਘਵ ਦੀ ਪੇਰਵੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਥੇ, ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ 116ਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਲਈ ਢੁਕਵੀਂ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਭਰਤ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਆਏ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦਾ। ਭਰਤ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੈਰ-ਪੈਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਹੈ, ਅਤ੍ਰਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। venerable ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਵੈ-ਹੱਥੀਂ ਮਹਿਮਾਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈ ਸੀ, ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ-ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਨਸੂਯਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੋ।" ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਅਨਸੂਯਾ ਦੇ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਸੁਕਾ ਪਿਆ, ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਉਪਜਾਏ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵਹਾਇਆ। ਉਹ ਤੀਬਰ ਤਪ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕੀ। ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਸ ਦਿਨ ਦੀ ਰਾਤ ਰਚੀ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਾਂ-ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਰਾਮ। ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਅਨਸੂਯਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਰਾਘਵ ਨੇ "ਠੀਕ ਹੈ" ਆਖਿਆ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਬਚਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸੁਣਿਆ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਇਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ।" ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਘਵ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਮਰਦراز, ਧਰਮ-ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ ਅਨਸੂਯਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਨਸੂਯਾ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਝੁਰਰੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਉਮਰਦراز, ਸਫੈਦ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਬਦੀ, ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੀ ਸੀ। ਸੀਤਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸੀ, ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਵੈਦੇਹੀ, ਗਲਤੀ-ਰਹਿਤ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ੀਅਤ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। ਅਨਸੂਯਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਭਾਗ ਹੈ।" "ਸੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਆਨ-ਮਾਨ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੋ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।" "ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਬੁਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਚਾਹੇ ਪਤੀ ਬੁਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਛਾ-ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਨ-ਹੀਨ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾ ਵਾਲੀਆਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਵੈਦੇਹੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਪਤੀ ਹੀ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਪ ਦਾ ਅਖੰਡ ਫਲ।" "ਪਰ ਨੀਚ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਗੁਣ-ਅਵਗੁਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਪਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਮੈਥਿਲੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਗਲਤ ਚਲਣ 'ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਬਦਨਾਮੀ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਪਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਗੁਣਵਤੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਧਰਮ-ਸਾਥੀ ਬਣ, ਇਸ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਆਨ-ਮਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਮਿਲੇਗਾ।