ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਰੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇੱਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਕਹਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕੁਪਥ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ; ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੰਝ ਹੈ; ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵੀ ਓਹੀ ਹਾਲਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਨਾਸਤਿਕ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਦੇਹਯੋਗ ਹੈ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਕਈ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤੇ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਚਮਕਦੇ, ਦਾਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਅਹਿੰਸਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਡਿੱਠੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਨਰਮੀ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਨਾ ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਪਰ, ਰਾਮ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤੇਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਨ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹੀਆਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਇੱਕ ਸੋ ਨੌਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਮ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਜਾਬਾਲੀ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਨ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਬਣੀ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪ ਜਨਮੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਤੇ ਆਪ-ਉਤਪੰਨ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਮਰੀਚੀ ਜਨਮੇ, ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਵਿਵਸਵਾਨ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਤੋਂ ਮਨੁ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸਨ, ਤੇ ਮਨੁ ਤੋਂ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਜਨਮਿਆ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁ ਨੇ ਇੱਖਵਾਕੁ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਇੱਖਵਾਕੁ ਹੀ ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਇੱਖਵਾਕੁ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਕੁਕਸ਼ੀ ਸੀ; ਕੁਕਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਜਨਮਿਆ। ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਣਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ; ਬਾਣਾ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਬਾਹੂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਨਰਣਯ ਜਨਮਿਆ। ਅਨਰਣਯ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਅਣਸਮੇਂ ਮੀਂਹ ਪਿਆ, ਨਾ ਕਦੇ ਅਕਾਲ ਆਇਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਚੋਰ ਸੀ। ਅਨਰਣਯ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ ਪෘਥੂ ਜਨਮਿਆ; ਪෘਥੂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਪੱਧਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧੁੰਧੁਮਾਰਾ ਸੀ; ਧੁੰਧੁਮਾਰਾ ਤੋਂ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਜਨਮਿਆ। ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਤੋਂ ਮਾਂਧਾਤਾ, ਤੇ ਮਾਂਧਾਤਾ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ ਸੁਸੰਧਿ ਹੋਇਆ। ਸੁਸੰਧਿ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ—ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ ਤੇ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ; ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਰਤ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਭਰਤ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਅਸੀਤ ਜਨਮਿਆ; ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਈਹਯ, ਤਾਲ-ਜੰਘ ਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਬਿੰਦੂ ਵਰਗੇ ਰਾਜੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਗਰਭਵਤੀ; ਇਕ ਨੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਗਰਭਪਾਤ ਦੀ ਦਵਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਚਯਵਨ, ਜੋ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਕੋਲ ਕਾਲਿੰਦੀ ਗਈ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਸਦੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਸੁਧਰਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਧਰਮੀ, ਗੁਣਵਾਨ, ਵੰਸ਼ ਸਥਾਪਕ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਿਆ, ਤੇ ਘਰ ਪਰਤ ਆਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਰੂਪ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਸਹਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਦਵਾਈ ਦਿੱਤੀ; ਦਵਾਈ ਸਮੇਤ ਹੀ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ—ਉਹ ਸੀ ਸਗਰ। ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਸਗਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਖੋਦਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਸਮੰਜਾ, ਸਗਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਦੁਸ਼ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਅਸਮੰਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਦਿਲੀਪਾ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਭਗੀਰਥ, ਦਿਲੀਪਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਭਗੀਰਥ ਤੋਂ ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਕਕੁਤ੍ਸਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਘੁ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿਆ। ਰਘੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ, ਸੌਦਾਸਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੰਖਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੰਖਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਗਨੀਵਰਨ ਸੀ, ਤੇ ਅਗਨੀਵਰਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀਘਰਗਾ ਸੀ। ਸੀਘਰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁ, ਮਰੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਕ, ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਅੰਬਰੀਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੁਸ਼ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ; ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਭਾਗ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮੀ ਸੀ। ਨਾਭਾਗ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਅਜ ਤੇ ਸੁਵ੍ਰਤ; ਤੇ ਅਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ।