ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਹ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਤੀਬਰ ਉਰਜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੱਚਾਈ, ਧਰਮ, ਵੀਰਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।" ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਇੱਕ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦਾ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਸੋਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਰਾਮ ਨੇ ਹੋਰ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨਾਸਤਿਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਦੇਹਯੋਗ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾਸਤਿਕ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਇਹ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਜਿੱਤੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦਾਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਅਹਿੰਸਕ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਇੰਨੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਫਿਰ ਨਾਸਤਿਕ। ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰਜ਼ਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਸੌਂ ਨੌਵਾਂ ਸਰਗ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧੀ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਜਾਬਾਲੀ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਨ ਲਈ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਬਣੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਭਰੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਮਰੀਚੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਵਿਵਸਵਾਨ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਤੋਂ ਮਨੁ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਵਾਮੀ ਹਨ। ਮਨੁ ਤੋਂ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਇක්ෂਵਾਕੁ ਹੀ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਖਵਾਕੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਕਸ਼ੀ ਹੋਏ, ਕੁਕਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੀਰ ਕੁਮਾਰ ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ। ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਣਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਾਣਾ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਨਰਣਯਾ। ਅਨਰਣਯਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਅਣਸਮਾਂ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਚੋਰ ਸੀ। ਅਨਰਣਯਾ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੁ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਿਥੁ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਹੋਏ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸੱਚਾਈ ਕਰਕੇ ਜੀਵਤ ਹੀ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧੁੰਦੁਮਾਰਾ ਹੋਏ, ਧੁੰਦੁਮਾਰਾ ਤੋਂ ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂਧਾਤਾ ਹੋਏ, ਮਾਂਧਾਤਾ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ ਸੁਸੰਧੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਸੁਸੰਧੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ। ਧ੍ਰੁਵਸੰਧੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਰਤ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਭਰਤ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ ਅਸੀਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈਹਯ, ਤਾਲਜੰਘਾ ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਬਿੰਦੂ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲੜ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰਬਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰਿਹਾਂ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈਆਂ। ਇੱਕ ਨੇ, ਦੂਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਭਪਾਤ ਵਾਲੀ ਦਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਰਗਵ ਕੁਲ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚ੍ਯਵਨ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕਾਲਿੰਦੀ ਗਈ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਧਰਮੀ, ਵਿਰਲੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੰਸ਼ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਘਰ ਪਰਤ ਗਈ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ, ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਦਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਵਾ ਸਮੇਤ ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਗਰ ਨਾਮਕ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਾਗਰ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਖੁਦਵਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਗਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮੰਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਜੀਵਤ ਹੀ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਅਸਮੰਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਤੋਂ ਦਿਲੀਪ, ਦਿਲੀਪ ਤੋਂ ਭਗੀਰਥ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਭਗੀਰਥ ਤੋਂ ਕਕੁਤ੍ਥ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਕੁਤ੍ਥ ਵੰਸ਼ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ। ਕਕੁਤ੍ਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਘੁ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਚਲਿਆ। ਰਘੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਜਾਂ ਸੌਦਾਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੰਖਣ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸ਼ੰਖਣ ਤੋਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵੀਰ ਸੀ; ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਅਗਨੀਵਰਨ, ਅਗਨੀਵਰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੀਘਰਗਾ। ਸ਼ੀਘਰਗਾ ਤੋਂ ਮਰੁ, ਮਰੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼ਰੁਕ, ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼ਰੁਕ ਤੋਂ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਚਲਦੀ ਆਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।