ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਲੋਕ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਚ ਨੂੰ ਹੀ ਸੁਰਗ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਲੱਖਮੀ ਜੀ ਸਦਾ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਵਸਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ। ਦਾਨ, ਯਜ੍ਯ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਤਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੀਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਕਿਉਂ ਨਾ ਮੰਨੂੰ? ਮੈਂ ਜੋ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਨਾ ਤਾਂ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਅਗਿਆਨਤਾ ਜਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਦਾ ਪੁਲ ਨਹੀਂ ਤੋੜਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਂ ਪਿਤਰ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੋਂ ਮੁਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਇਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਵੀ ਇਸੀ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਨੀਚ, ਕਰੂੜ, ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੁਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਤੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲ ਕੇ। ਧਰਤੀ, ਯਸ਼, ਕੀਰਤੀ ਅਤੇ ਲੱਖਮੀ, ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖੋ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਹਿਣਾ, ਉਹ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਭਰਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਪ੍ਰਣ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਣੀ ਕੈਕਈ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੜਾਂ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪੰਜ ਇੰਦਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਯਾਤਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਧੋਖੇਬਾਜ ਹਾਂ, ਸੱਚਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਸਦਾ ਵੀਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਭੂਮੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਸੋਮ—ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੌ ਯਜ੍ਯ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੁਆਲਾ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਬਾਤ ਦਾ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਚ, ਧਰਮ, ਵੀਰਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ, ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਗੁਣਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮਾਰਗ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਹੜੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਉਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅਸੱਤ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੱਤਵਾਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਥ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੱਤਵਾਦੀ ਵੀ ਮੰਨੋ; ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਦੇਹੀ ਅਸੱਤਵਾਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਕਈ-ਕਈ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਯਜ੍ਯ ਅਤੇ ਹੋਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ, ਅਹਿੰਸਕ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ—ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਫਿਰ ਨਰਮਤਾ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਨਿਭਾਉ ਨਾਲ ਉੱਤਰਿਆ: "ਮੈਂ ਅਸੱਤਵਾਦੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਨਾ ਮੈਂ ਅਸੱਤਵਾਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਸੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਫਿਰ ਅਸੱਤਵਾਦੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।" "ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅਸੱਤਵਾਦੀ ਬਚਨ ਆਖੇ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਨ ਲਈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਇਕਸੋ ਨੌਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਜਾਬਾਲੀ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬਚਨ ਆਖੇ; ਹੁਣ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।" "ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਬਣੀ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰ (ਵੱਢਾ) ਬਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।" "ਉਸ ਤੋਂ ਮਰੀਚੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਸ਼੍ਯਪ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਵਿਵਸਵਾਨ, ਅਤੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਤੋਂ ਮਨੁ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕਸ਼੍ਵਾਕੁ। ਮਨੁ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਇਕਸ਼੍ਵਾਕੁ, ਆਯੋਧਿਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜਾ ਹਨ।" "ਇਕਸ਼੍ਵਾਕੁ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਕੁਕਸ਼ੀ ਹੋਏ; ਕੁਕਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੀਰਯਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ। ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਣਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ; ਬਾਣਾ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਨਰਣਯਾ ਜਨਮੇ।" "ਅਨਰਣਯਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਦੇ ਅਣਛੱਤ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਨਾ ਕਦੇ ਅਕਾਲ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਚੋਰ ਸੀ। ਅਨਰਣਯਾ ਤੋਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਪૃਥੂ ਜਨਮੇ; ਪૃਥੂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਹੋਏ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।