ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਦਇਆ ਸਦੀਵੀ ਫਰਜ ਹਨ। ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਲੋਕ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੱਚ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਸਦਾ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਨੀਂਹ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ। ਦਾਨ, ਯਜ, ਹੋਮ, ਅਤੇ ਤਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਾਂ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਨਾ ਤਾਂ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਅਗਿਆਨਤਾ ਜਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਦੀ ਪੂਲ ਨਹੀਂ ਟੋੜਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੋਂ ਟੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਝੂਠਾ ਤੇ ਚੰਚਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਹਵਨ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤਰਪਣ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਪਿਤਰ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹੀ ਬੋਝ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਦਾ ਕਰਤੱਵ ਅਧਰਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਨੀਚ, ਕਠੋਰ, ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਫਰਜ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਨਸਾਨ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੁਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੋਟ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਾਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲ ਕੇ। ਧਰਤੀ, ਯਸ਼, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਸੱਚ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ, ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਲਈ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਅਣਉਚਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਚਿਤ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ—ਇਸ ਲਈ, ਇਹੀ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਭਰਤ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤਿਆਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਣੀ ਕੈਕਈ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਾਫ ਸੁਥਰੇ ਅਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੜਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪੰਜ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਯਾਤਰਾ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਇਹ ਕਰਮ ਦਾ ਖੇਤਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਭਲਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਸੋਮ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੌ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਮਹਾਂਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਹ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਚ, ਧਰਮ, ਵੀਰਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ, ਅਤੇ ਦੋਜਾਤੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਗੁਣੀਆਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵਲ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਐਸਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਹੈ; ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵੀ ਓਸੇ ਹਾਲਤ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਦਿਗਧ ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਯਜਨ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਭਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਅਹਿੰਸਕ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਫਿਰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਸੱਚੀ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ; ਨਾ ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ, ਕਦੇ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਪਰ, ਰਾਮ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਨ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਆਖੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਮਹਾਕਾਵਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ੧੦੯ਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਜਾਬਾਲੀ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਨ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ। ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਬਣੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਪੋ-ਆਪ ਵਲੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਦੀਵੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਆਪੋ-ਆਪ ਵਲੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਰੀਚੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਸ਼ਯਪ। ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਵਿਵਸਵਾਨ, ਅਤੇ ਵਿਵਸਵਾਨ ਤੋਂ ਮਨੁ, ਜੋ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਮਨੁ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸੁਆਮੀ, ਦਿਆਂ ਨੇ ਇක්ෂਵਾਕੁ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਸੁਖੀ ਧਰਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਇੱਖਵਾਕੁ ਨੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਜਾਣੋ। ਇੱਖਵਾਕੁ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਕੁਕਸ਼ੀ ਹੋਏ; ਕੁਕਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੀਰ ਬੀਰਯੁਕਤ ਪੁੱਤਰ ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਹੋਏ। ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬਾਣਾ, ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਬਾਹੁਬਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਨਰਣਯਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।