ਰਾਮ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਲਈ ਇੱਥੇ ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਡਿਊਟੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਚਰਿਤਰ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਵੀਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਚਰਿਤਰ ਹੀ ਪਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਕਟ ਨਹੀਂ ਪਰ noble ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਗੇ, ਜਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਪਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਜਾਪੇ, ਜਾਂ ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਤਕਾਰੀ ਲੱਗੇ—ਇਹ ਸਭ ਝੂਠੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਜੇ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਂ, ਚੰਗਾ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਕਟ ਕਰਮ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਪੈ ਜਾਵੇਗੀ। ਕੋਈ ਵਿਵੇਕੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਚੰਗੇ-ਮੰਦ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮੰਦ ਅਤੇ ਲੋੜ-ਮੰਦ ਸਮਝੇਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਕਿਸ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਾਂ ਅਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਚਾਈ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਡਿਊਟੀ ਸਚ ਅਤੇ ਦਯਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਰਾਜ ਦੀ ਨੀਂਹ ਸਚ 'ਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਚ 'ਤੇ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਚ ਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਸਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਚ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਚ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਰਵਪਰੀ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਚ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਸਚ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਚ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ। ਦਾਨ, ਯਜ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਤਪ—ਇਹ ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਸਚ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਚ ਨਾਲ ਲਗਨ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਕਿਉਂ ਨਾ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਸਚਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਚ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਭਰਮ, ਨਾ ਅਗਿਆਨਤਾ ਜਾਂ ਅਧੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਚ ਦੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਟੋੜਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਸਚਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਨਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਪਿਤਰ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੋਂ ਝੂਠਾ, ਛਲ-ਕਪਟ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਚ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਇਸੀ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਧਰਮ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਕਟ, ਕਰੂਰ, ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਤੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲ ਕੇ। ਧਰਤੀ, ਯਸ਼, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਚ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ। ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਕਹੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਹੋ, ਕਰ ਲਵੋ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ ਭਰਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਜੋ ਵਚਨ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਣੀ ਕੈਕੇਈ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਯਮਤ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੜਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ-ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਛਲ-ਕਪਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਚਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਮ-ਭੂਮੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਅਗਨੀ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਸੋਮ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੌ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਪਾਇਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਰਜਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਇਹ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਇਆ। ਸਚ, ਧਰਮ, ਸ਼ੌਰ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਯਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਾ, ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ—ਇਹ ਗੁਣ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਜੋਂ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਏਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਵੀਕਾਰਿਆ; ਐਸਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ, ਤਿਵੇਂ ਨਾਸਤਿਕ; ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਮੰਨੋ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਾਸਤਿਕ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੱਕੀ ਹੈ; ਵਿਵੇਕੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਭੇਟ ਅਤੇ ਯਜਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗਨ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ, ਅਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ, ਦਾਗ ਰਹਿਤ—ਐਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ, ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ, ਸਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਘਰ ਲਿਆਉਣ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਵਿਖਿਆਤ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਇੱਕ-ਸੌ-ਨੌਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜਾਬਾਲੀ ਵੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।