ਜਬਾਲੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ‘ਮਾਂ’ ਤੇ ‘ਪਿਓ’ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਗਲ ਸਮਝੋ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੱਚਾ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਯਾਤਰੀ ਦੂਜੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗੇ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਮਾਂ, ਪਿਓ ਤੇ ਘਰ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਲੇ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੁਖਾਂ, ਔਖਿਆਂ ਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਨਾ ਚੁਣ। ਤੂੰ ਆਯੋਧਿਆ ਦੇ ਸੁਖੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਆਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜ-ਸੁਖ ਭੋਗ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਦਸ਼ਰਥ ਤੂੰ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ। ਪਿਉ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਫੈਦ ਤੇ ਲਾਲ ਰਸ; ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਇਹੀ ਮਰਣਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਜੋ ਲੋਕ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਓਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਥੇ ਦੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਅਸ਼ਟਕਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਪਰ ਦੇਖ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸੜਨ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ, ਯੱਗ ਕਰਨ, ਤਪ ਕਰਨ, ਤੇ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ‘ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ’ — ਇਹੀ ਸੋਚ ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰ, ਜੋ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਨੂੰ ਮੰਨ, ਅਣਦੇਖੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਸ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਭਰਤ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਰਾਜ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਇਥੇ ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ 108ਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਜਬਾਲੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅਗੇੜਾ ਸੀ, ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸਮਝ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਲਈ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਤਾਂ ਧਰਮ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਐਸੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਦਿੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਣਨੈਤਿਕ, ਦੁਸ਼ਟ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਚਲਤ-ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਉੱਚ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਵੀਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਛਾਣ ਉਸਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਧਮ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦਿੱਸੇ, ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿੱਸੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਿੱਸੇ, ਜਾਂ ਮੰਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚੰਗਾ ਦਿੱਸੇ—ਜੇ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਭੇਸ ਹੇਠ ਅਧਰਮ ਕਰਾਂ, ਚੰਗਾਈ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੁਲਾਵਾ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਸਮਝੇਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਚਰਨ ਕਿਸਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਾਂ? ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਐਸਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੀ। ਸੱਚ ਅਤੇ ਦਇਆ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਧਰਮ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਰਾਜ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਨੀਵ ਵੀ ਸੱਚ ਤੇ ਹੈ। ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਇੱਥੇ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਸੱਪ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵਰਗ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੱਚ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ। ਦਾਨ, ਯੱਗ, ਹੋਮ ਤੇ ਤਪ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕੋ ਮਨੁੱਖ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੱਕੋ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਨਿਭਾਵਾਂ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਚ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਹਾਂ। ਨਾ ਲਾਲਚ ਨਾਲ, ਨਾ ਮੋਹ ਨਾਲ, ਨਾ ਅਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਦਾ ਪੁਲ ਨਹੀਂ ਤੋੜਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਨਾ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਪਿਤਰ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਭੋਗ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੋਂ ਫਿਰ ਜਾਂਦਾ, ਝੂਠਾ ਜਾਂ ਚੰਚਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਆਪ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ਤ੍ਰੀ ਧਰਮ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨੀਚ, ਕਰੂੜ, ਲਾਲਚੀ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਓਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਜਾਂ ਜੀਭ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲ ਕੇ। ਧਰਤੀ, ਯਸ਼, ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਓਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ ਸਦਾ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਜੋ ਚੰਗਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਆਖਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਚਿਤ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਭਰਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨ ਲਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਜਬਾਲੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਮਝਾਈ।