ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਡੂੰਡੁਭੀ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਜੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਅੰਡਰਵਰਲਡ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਉਸਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਤਾਰਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਵਾਲੀ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ। ਫਿਰ ਗਿੱਧ ਸੰਪਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਛਾਲ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਪੰਜ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ, ਸੱਤ ਮੰਤਰੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅක්ෂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰੀ ਉਹ ਫੜਿਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਦਾਦਾ ਦੇ ਵਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਲਿਖੇ ਵਾਂਗ ਸਹਿ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਰਾਮ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਸੀਤਾ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਨਲ ਨੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਪੁਲ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਲਾਜ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨਾਲ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਰ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਪੂਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਭਰਦਵਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਡਟੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰਤ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਪੁਸ਼ਪਕ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਗਿਆ। ਨੰਦਿਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਜਟਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਲੋਕ ਖੁਸ਼, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਧਨ-ਧਾਨ, ਧਰਮ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੁੱਖ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਅਕਾਲ ਦਾ ਡਰ ਨਾ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣੀ ਪਈ, ਤੇ ਸਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਸਦਾ ਨਿਭਾਵ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ। ਅੱਗ ਤੋਂ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ, ਹਵਾ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾਂ ਹੀ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਰਾਜ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੇ। ਸਭ ਲੋਕ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਦਸ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਘੁਨੰਦਨ ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧਾਇਆ, ਤੇ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ, ਪੁਣ੍ਯਮਈ ਕਥਾ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ—ਜੋ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਜੀਵਨਦਾਇੀ ਰਾਮਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਤੇ ਸੰਗੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਥਾ ਦੇ ਪਾਠ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰਤਾ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਰਾਜ, ਵਣਿਕ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਾਲ਼ਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਜਹਨਵੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਤਮਸਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।