ਭਾਰਤ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਕਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਇਸ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਓ। ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ, ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਇਥੇ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜੀਤ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਸੰਭਾਲੋ। ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ੇ ਚੁਕਾ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਕਰੋ। ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਸੱਚੇ ਮਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਡਰ ਕੇ ਦੱਸੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜ ਜਾਣ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਜੋ ਦੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਟਾਓ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ ਫਿਰ ਵੀ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲਾਂਗਾ।” ਭਾਰਤ ਨੇ ਇੰਨੀ ਵਿਨਤੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਨਿਵੇਕਲੇਪਣ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਜੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਨਾ ਬਣਾਇਆ। ਰਾਘਵ ਦੀ ਇਹ ਅਡੋਲਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੁੱਖ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਯੋਧਿਆ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਪ੍ਰਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਪੁਜਾਰੀ, ਨਗਰ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਅਤੇ ਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਬੇਨਤੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਥੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ 106ਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਭਾਰਤ ਨੇ ਇੰਝ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦਸ਼ਰਥ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ। ਭਰਾ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਨਾ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਅਦੁੱਤੀਯ ਰਾਜ-ਦੌਲਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣੇ। ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲੋਂ ਦੋ ਵਰ ਮੰਗੇ—ਇੱਕ ਤੇਰਾ ਰਾਜ, ਦੂਜਾ ਮੇਰਾ ਵਨਵਾਸ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚੌਦਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਸੱਚ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੱਚੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ, ਤੇ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗਯਾ ਨਾਮਕ ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਗਾਇਆ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੂਤ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ‘ਪੁੱਤਰ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਚਾਹੀਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਗਯਾ ਜਾਵੇ। ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਦਾ ਇਹੀ ਮੰਨਿਆ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਤੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ। ਮੈਂ ਵੀ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ, ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ; ਤੂੰ ਅੱਜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੰਡਕ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਣਾਂ ਦੇ ਘਣੇ ਸਾਇਆ ਹੇਠ ਆਰਾਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਰਹੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਮੇਰਾ; ਅਸੀਂ ਚਾਰੇ ਭਰਾ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲੀਏ, ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ।” ਇਥੇ ਮਹਾਨ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ 107ਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਬਾਲੀ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਧਰਮ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ, “ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਰਾਘਵ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਫੋਕਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਧਰਮੀ ਹੈਂ। ਆਖਰ ਕਿਸ ਦਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸੱਚਾ ਨਾਤਾ ਹੈ? ਕੀ ਕਿਸ ਦਾ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਹੱਕ ਹੈ? ਹਰ ਜੀਵ ਇਕੱਲਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਮਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਪਾਗਲ ਹੈ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਾਤਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂਦਾ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਘਰ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹਨ; ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ, ਔਖਾ ਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਭਰਿਆ ਰਸਤਾ ਨਾ ਪਕੜ। ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣ, ਨਗਰੀ ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।” ਇਥੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ 108ਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।