ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਗੇ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ। ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸਭ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੰਧਮਾਦਨ, ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਨਲ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਸੀ। ਅਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੀਲ ਦੀ ਤਪਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਸੀ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨਾਮਕ ਵਾਨਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਪਰਜਨ੍ਯ ਨੇ ਸ਼ਰਭ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨੁਮਾਨ, ਜਨਮ ਲਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁस्ती ਗਰੁੜ ਸਮਾਨ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਣਮਾਪੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਭਾਲੂ, ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਗਾਈ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਜਨਮ ਲਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੂਰਤ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਹਰ ਇੱਕ, ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਸੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਸਦਾ ਸੀ; ਗੋਲਾਂਗੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਨਰ ਰਿਖਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਜਨਮ ਲਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ, ਨਾਗਾਂ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਉਰਗਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰ ਉੱਥੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਗੰਧਰਵ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ, ਨਾਗ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵੀਆਂ ਤੋਂ ਉਹ ਜਨਮ ਲਏ ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਫਿਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਰੂਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬੱਘਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਤੇ ਦੰਦ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕਦੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਥਲਾ ਸਕਦੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਤੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ, ਬੱਦਲ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਜਹੇ ਹੀ ਅਸੰਖ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਟੋਲੀਆਂ ਦੇ ਆਗੂ ਬਣੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀਰ ਵਾਨਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਭਾਲੂ-ਸਮਾਨ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ; ਉਹ ਸਭ ਸੁਗਰੀਵ, ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ, ਇੰਦਰ ਪੁੱਤਰ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ, ਨਲ, ਨੀਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਗਰੁੜ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਯੁੱਧ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਿੰਘ, ਬੱਘਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਤੇ ਲੰਬੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗੋਲਾਂਗੂਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਇਹ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ, ਜਿਹੜੇ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ। ਹੁਣ ਅਠਾਰਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਤੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ, ਸੇਵਕਾਂ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੋਗ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੈਨਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਜੋ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸ਼ਾਂਤਾ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਨ ਰੋਕੇ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਬੀਤ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਚੈਤ੍ਰ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਪੁਨਰਵਸੁ ਨਕਸ਼ਤਰ (ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸੀ) ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਪੰਜ ਗ੍ਰਹਿ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਨ, ਗੁਰੁ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕਰਕ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ ਉਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ।