ਭਾਰਤ ਦੇ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਫੌਜ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਡੇਰੇ ਲਾ ਲਏ, ਤਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉਹ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਅਤੇ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ। ਭਾਰਤ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਪੈਦਲ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਸਾ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਿਆਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੋਜੋ। ਗੁਹਾ, ਜੋ ਧਨੁ, ਬਾਣ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕਕੁਤਸਥ (ਰਾਮ) ਨੂੰ ਲੱਭੇ। ਮੈਂ ਖੁਦ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਸਾਰਾ ਜੰਗਲ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਭਾਰਤ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਰਾਮ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ, ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਜਦ ਤਕ ਉਹ, ਜੋ ਰਾਜ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" ਭਾਰਤ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, "ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ (ਲਕਸ਼ਮਣ) ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਮ ਦਾ ਚਮਕਦਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਵੈਦੇਹੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਵੀ ਵੱਡੀ ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ-ਬੱਝੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੀ ਹੈ। ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਵੀ ਧਨਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਕੁਤਸਥ (ਰਾਮ) ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਨੰਦਨਵਨ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਇੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਭਾਰਤ, ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੈਦਲ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਉਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਫੁੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਜੜਾਂ ਦੇਖਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, "ਇੱਥੇ ਰਾਮ ਹੈ," ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਜਦ ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭਾਰਤ, ਗੁਹਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਗਿਆ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਰਸਤਾ ਦੱਸਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ, "ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ," ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਰਤ ਤੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਦੋਵੇਂ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ। ਭਾਰਤ ਜਦ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ। ਝੋਪੜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਆਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਪਰੇ ਹੋਏ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਵੱਡੇ ਢੇਰ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਹਿਰਨ ਤੇ ਭੈਸਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਭਾਰਤ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਛਾਲੀ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਉੱਪਰ ਬੰਧੇ ਹੋਏ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਰੱਖੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਦ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜੀਬ ਸਮੇਂ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।" "ਇੱਥੇ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਕਾਲਾ ਧੂੰਆਂ, ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਉੱਠਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਥੇ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤਪਸਵੀ ਜੰਗਲ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਾਘਵ, ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਦੇਖਾਂਗਾ।" ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਘਵ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ 'ਤੇ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ; ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ—ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਜਨਮ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੈਨ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ।