ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਮুনি ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਚਾਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਾਲ ਬਣ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਅਸਥਬਾਲ ਵੀ ਸਜ ਗਏ। ਮਹਲ ਅਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਗਦੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਜ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਦੂਈ ਬੱਦਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟਾ, ਦਿਵਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਆਸਪਾਸ ਸੁਗੰਧਤ ਵਾਤਾਵਰਨ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਚੌਕੋਣ ਹਾਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖੱਟਾਂ, ਅਸਨ, ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਸਨ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਵਯ ਸੁਆਦਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਿਅੰਜਨ, ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਸਾਫ਼ ਬਰਤਨ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਸਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਬਿਸਤਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਮਹਾਨ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਭਰਤ, ਜੋ ਕੈਕਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉਸ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਲ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਭਰਤ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜਸੀ ਅਸਨ, ਚਮਰ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਪੈਰ ਪਾਇਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ। ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਸਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਚਵਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਅਤੇ ਦਫ਼ਤਰੀ ਪਿੱਛੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈ ਬੈਠੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਿੱਟੇ ਦੂਧ-ਚਾਵਲ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵਯ ਕੋਠੀਆਂ ਉਭਰ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ। ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀ, ਮਣਕੇ, ਤੇ ਮੂੰਗੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕ ਪੁਰਖ ਆ ਗਿਆ ਜੋ ਮਾਨੋ ਪਾਗਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ; ਤੇ ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੀਆਂ ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਗੋਪ, ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਗੰਧਰਵ ਰਾਜਾ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਅਲੰਬੁਸਾ, ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ, ਪੁੰਡਰੀਕਾ ਅਤੇ ਵਾਮਨਾ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰਰਥ ਵਨ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਬਿਲਵਾ, ਮਾਰਦੰਗਿਕਾ, ਸ਼ਮਿਆਗ੍ਰਾਹ, ਵਿਭੀਤਕਾ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਨੱਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਰਲਾ, ਤਾਲ, ਤਿਲਕ ਅਤੇ ਨਕਤਮਾਲਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਠਿਗਨੇ ਤੇ ਕੁਬੜੇ ਬਣ ਕੇ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਪਾ, ਆਮਲਕੀ, ਜੰਬੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਲਤੀ, ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲਤਾਵਾਂ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜਿਹੜੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਚਾਹੋ, ਪੀਓ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਮਾਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।" ਸੁੰਦਰ ਦਰਿਆ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਸੱਤ-ਅੱਠ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੁੱਕਦੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਧਿਆਂ, ਊਠਾਂ ਅਤੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਗੰਨੇ ਅਤੇ ਮਿਠੇ ਅੰਨ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਮਸਤ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦੇ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉੱਥੇ ਬਣ ਗਿਆ। ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਾਪ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਿਪਾਹੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ, "ਅਸੀਂ ਨਾ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ, ਨਾ ਦੰਡਕਾਰਣਯ; ਭਾਰਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਰਾਮ ਵੀ ਸੁਖੀ ਰਹੇ।" ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਰਥੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਚਲਾਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸੇਵਕ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਬੋਲੀ ਮਾਰਦੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਹੈ!" ਆਖਦੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਸਿਪਾਹੀ ਨੱਚਦੇ, ਹੱਸਦੇ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਦੌੜਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਚੁੱਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦਿਵਯ ਵਿਅੰਜਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਭੋਜਨ ਵਲ ਮਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਸੇਵਕ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਹਾਥੀ, ਊਠ, ਬਲਦ, ਘੋੜੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਗੰਦੇ ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ, ਗੰਦਾ ਜਾਂ ਧੂੜ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਬਕਰੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਦੇ ਚੰਗੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਵਿਅੰਜਨ, ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਯਖ਼ਨੀ ਵੀ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਦੂਧ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੂਆਂ, ਕਾਮਧੇਨੁਆਂ, ਤੇ ਮਧੁ ਟਪਕਦੇ ਰੁੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰ, ਅਤੇ ਰਸਦਾਰ ਮੋਰ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਤਾਜ਼ਾ ਖਾਣੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਟੋਰੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੜੇ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਉੱਥੇ ਵੇਖੇ ਗਏ। ਘੜੇ, ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਪਿਆਲੇ, ਜੋ ਤਾਜ਼ਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਕਪਿੱਥ ਫਲਾਂ ਦੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਮਾਹਾਤਮ ਦੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਸੀ ਮਹਿਮਾਨਨਵਾਜ਼ੀ, ਅਲੌਕਿਕ ਵਿਅੰਜਨ, ਦਿਵਯ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਭਰਿਆ ਵਾਤਾਵਰਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।