ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਭਰਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਭਰਦਵਾਜ਼ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਧੁਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਹ ਸੁਰੀਲੀ ਤੇ ਨਰਮ ਧੁਨੀ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਵੱਜੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੈ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਚੱਜੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਧੁਨੀ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗੀ, ਠਹਿਰੀ, ਤਾਂ ਭਰਤ ਨੇ ਸੈਨਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਸਮਤਲ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਬੇਰਿਲ ਵਾਂਗ ਹਰੀ ਘਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਬਿਲਵਾ, ਕਪਿੱਥ, ਫਣਸ, ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਫਲ, ਆਮਲਕੀ ਅਤੇ ਆਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਬਾਗ ਆਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੇਵ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਹੁਤ ਪੰਛੀ ਸੀ, ਵਹੀ। ਚਾਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਾਲ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਅਸਤਬਲ, ਮਹਲ ਅਤੇ ਕੋਠੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਉਪਜ ਗਏ। ਰਾਜ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚੌਕੋਣੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਬਿਸਤਰੇ, ਸੀਟਾਂ, ਵਾਹਨ, ਸਾਰੇ ਆਸਮਾਨੀ ਸੁਆਦ, ਦੇਵ ਭੋਜਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਿਅੰਜਨ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਸਾਫ਼ ਬਰਤਨ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਸੀਟਾਂ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਿਸਤਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ। ਤਬ ਭਰਤ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਮਹਲ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਥੇ, ਭਰਤ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਸੀ ਸੀਟ, ਚਮਚਾ ਤੇ ਛਤਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ। ਭਰਤ ਨੇ ਸੀਟ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਯਕ-ਪੁਛਾ ਚਮਚਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਆ ਬੈਠਾ। ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਬੈਠੇ, ਫਿਰ ਸੇਨਾ-ਪਤੀ ਤੇ ਨਿਗਰਾਨ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ। ਅਚਾਨਕ, ਭਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਾਵਲ-ਦੂਧ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੋਨੋਂ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਮਈ ਕੋਠੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਪੀਲੀਆਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੀ। ਓਸੇ ਪਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ, ਵਿਅੰਜਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਆਈਆਂ। ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ, ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੂੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਇਕੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਦੀ ਇਕੱਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਨਾਰਦ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਗੋਪਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਗੰਧਰਵ ਰਾਜਾ ਭਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ। ਅਲੰਬੁਸਾ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਪੁੰਡਰੀਕਾ ਅਤੇ ਵਾਮਨਾ ਭਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਭਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੀਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਚਿਤਰਰਥ ਬਾਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਯਾਗ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਬਿਲਵਾ, ਮਾਰਦੰਗਿਕਾ, ਸ਼ਮਿਆਗ੍ਰਾਹਾ ਅਤੇ ਵਿਭੀਤਕਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਆਸ਼ਵਤਥ ਨਰਤਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਨੱਚੇ। ਫਿਰ ਸਰਲਾ, ਤਾਲ, ਤਿਲਕ ਅਤੇ ਨਕਤਮਾਲਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆਏ, ਤੇ ਕੁਬੜੇ ਤੇ ਬੋਨੇ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਪਾ, ਆਮਲਕੀ, ਜੰਬੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਮਾਲਤੀ, ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲਤਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਭਰਦਵਾਜ਼ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਚਾਹੋ, ਪੀਓ, ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਮਾਸ ਖਾਓ।" ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ, ਸੱਤ-ਅੱਠ ਔਰਤਾਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ ਤੇ ਲਗਾਉਂਦੀ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਸਾਜ਼ ਤੇ ਪੋਂਛਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਪਦਾਰਥ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਧਿਆਂ, ਊਠਾਂ ਅਤੇ ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਾਉਂਦੀਆਂ, ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਪਸੰਦ ਖੁਰਾਕ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਗੰਨੇ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿ-ਦਾਣੇ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਘੋੜੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ, ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਸਭ ਮਸਤ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੀ, ਕੋਈ ਝੁਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਨਾਲ, ਸੈਨਿਕ ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੋਲ ਪਏ। "ਅਸੀਂ ਅਯੋਧਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੰਡਕ ਵਨ ਨੂੰ; ਭਰਤ ਚੰਗਾ ਰਹੇ, ਰਾਮ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਰਥੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਸਵਾਰ, ਅਤੇ ਸੇਵਕ, ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਂਦੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, "ਇਹ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਹੈ!" ਕਹਿ ਕੇ ਭਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ। ਸੈਨਿਕ ਨੱਚਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ; ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਪਦਾਰਥ ਵੇਖੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਫਿਰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਵੱਲ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੇਵਕ, ਔਰਤਾਂ, ਤੇ ਸੈਨਾ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਅਭਿਮਾਨੀ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਥੇ ਹਾਥੀ, ਊਠ, ਬਲਦ, ਘੋੜੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ—ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਖੁਰਾਕ ਮਿਲੀ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਮੈਲੇ ਹੋਣ, ਨਾ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ, ਗੰਦਾ ਜਾਂ ਧੂੜ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਵਾਲਾ। ਉਥੇ ਬਕਰੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਦੇ ਵਿਅੰਜਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਰਸ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇ ਸਵਾਦ ਵਾਲੀਆਂ ਸੂਪਾਂ ਵੀ ਮਿਲੀਆਂ।