ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਸਥਾ ਅਤੇ ਤਪੋਬਲ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਚਰਜਕ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਦੀ ਠਾਨੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਵਨ-ਭੂਮੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਸਤ੍ਰ, ਅਭੂਸ਼ਣ, ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਅਮਰ ਫਲ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਸੋਮਦੇਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਅੰਜਨ, ਰਸ, ਚਟਣ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਵਾਲੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਵਾਫ਼ਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਟੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਦਿਰਾ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ ਉਪਲਬਧ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਜੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਅਤੁਲ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਜਪ-ਸਿੱਧੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ। ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਉਥੇ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਪਸੀਨਾ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹਵਾ ਮਲਯ ਅਤੇ ਦਰਦੁਰਾ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੋਈ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੱਗੀ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਵ੍ਯ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ। ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਮਧੁਰ ਸੁਰ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਬੜੀ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਮਧੁਰ ਲਹਿਰ ਬਣ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਧੁਨ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਭਾਈ, ਖਤਮ ਹੋਈ, ਭਰਤ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਫੌਜ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਵਿਅਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਮਤਲ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨੀਲੇ ਬੇਰੀ ਵਰਗੇ ਹਰੇ ਘਾਹ ਛਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਬਿਲਵ, ਕਪਿੱਠ, ਕਠਲ, ਬੀਜਾਂ ਵਾਲੇ ਫਲ, ਆਮਲਾ ਅਤੇ ਆਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਦਿਵ੍ਯ ਆਨੰਦ-ਵਨ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਵਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਚਾਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਅਸਤਬਲ, ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਸਫੈਦ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰਾਜ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚੌਕੋਣੀ ਸਭਾ-ਹਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ, ਬੈਠਕਾਂ, ਰਥ, ਹਰੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਭੋਜਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਭਾਂਡੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਸਾਰੇ ਆਸਨ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬਿਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭਾਰਤ, ਜੋ ਕੈਕੇਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਵਿਅਵਸਥਾ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਭਾਰਤ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਸੀ ਆਸਨ, ਚਵਰ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਚਵਰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਫਿਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਅਤੇ ਨਿਗਰਾਨ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੌੜੀਆਂ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਖੀਰ ਦੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਘਰ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੌਰਤਾਂ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਅਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਆ ਗਈਆਂ। ਕੁਬੇਰ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਕੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨ੍ਹੇ, ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਅਤੇ ਮੂੰਗੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਅੌਰਤਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੌਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਵੀ ਆ ਗਿਆ ਜੋ ਮਾਨੋ ਪਾਗਲਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੀਆਂ ਇਕੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਨਾਰਦ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਗੋਪਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗੰਧਰਵ ਰਾਜਾ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਅਲੰਬੁਸਾ, ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ, ਪੁੰਡਰੀਕਾ ਅਤੇ ਵਾਮਨਾ ਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਵਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭੀ ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਬਿਲਵ, ਮਾਰਦੰਗਿਕ, ਸ਼ਮਿਆਗ੍ਰਾਹ, ਵਿਭੀਤਕ ਦਰਖ਼ਤ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥ ਨਰਤਕ ਭੀ ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਸਰਲਾ, ਤਾਲ, ਤਿਲਕ ਅਤੇ ਨਕਤਮਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਾਨੋ ਕਬੜੂ ਤੇ ਬੌਨੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਪਾ, ਆਮਲਾ, ਜੰਬੂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਦਰਖ਼ਤ, ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਲਤੀ, ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਬੇਲਾਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਬਣ ਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਚਾਹੋ, ਪੀਓ; ਜੋ ਚਾਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਮਾਸ ਖਾਓ।" ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਅੌਰਤਾਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਮਰਦ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਉਂਦੀਆਂ। ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੌਰਤਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਲ਼ਮਸਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੋਛਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅੌਰਤਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਿਲਾਉਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਧਿਆਂ, ਊਠਾਂ ਅਤੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦੀਆਂ, ਸਾਥ ਹੀ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਗੰਨੇ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੇ ਅਨਾਜ ਖਵਾਉਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਘੋੜੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ; ਮਸਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਲੋਕ ਨਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਸਥਿਤੀ ਬਣ ਗਈ। ਸਭ ਲੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੈਨਿਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ: "ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੰਡਕ ਅਰਨ੍ਯ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਹੈ; ਭਾਰਤ ਚੰਗਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਵੀ ਸੁਖੀ ਰਹੇ।