ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸੁਧਾਰਮਿਕ ਬਲ ਅਤੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਵਿਲੱਖਣ ਲੀਲਾ ਰਚੀ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਨਮੀ ਹੋਈਆਂ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਵਿਸ਼੍ਵਾਚੀ, ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ, ਅਲੰਬੁਸਾ, ਨਾਗਦੰਤਾ, ਹੇਮਾ ਅਤੇ ਹਿਮਾ ਵਰਗੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਬੁਲਾਇਆ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਸ੍ਤ੍ਰੀਆਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਦੈਵੀਕ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਪੱਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਅਮਰ ਫਲ, ਇਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇੱਥੇ ਉਤਮ ਭੋਜਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਅੰਜਨ, ਚਾਟਣ-ਚੁਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥ ਵਾਫ਼ਰ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ। ਇੱਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਪਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਵੀ ਹੋਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਤੁੱਲ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆ ਗਏ। ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾ, ਜੋ ਪਸੀਨਾ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮਲਯ ਅਤੇ ਦਰਦੁਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹੀ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੁਖਦਾਈ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀਕ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਚਹੁੰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀਕ ਢੋਲ-ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸੁੰਦਰ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨਾਚ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ—ਬੜੀ ਸੁਰੀਲੀ, ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਲਯਬੱਧ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਵੀਕ ਸੁਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਰਤ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਫੌਜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਵਿਵਸਥਾ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਇਕਸਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਹਰੇ-ਭਰੇ ਘਾਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਪਤਥਰ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਬਿਲਵ, ਕਪਿੱਠ, ਕਠਲ, ਅੰਬਲਾ, ਆਂਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫਲਦਾਰ ਰੁੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਦੈਵੀਕ ਆਨੰਦ ਮਈ ਜੰਗਲ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਸਨ, ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਚਾਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਿਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਅਸਥਬਾਲ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਓਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ-ਹਵੈਲੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਰਾਜ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੈਵੀਕ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੌਣ, ਆਸਨ, ਵਾਹਨ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੈਵੀਕ ਭੋਜਨ, ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਤੰਤਰ ਭਾਂਡੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਆਸਨ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਤਮ ਵਿਛੌਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ। ਭਾਰਤ, ਜੋ ਕੈਕਈ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮਹਾਰਾਜ ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਲ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰ ਆਏ। ਉੱਥੇ ਭਾਰਤ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ, ਚਾਮਰ ਤੇ ਛਤਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਂਗੁ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਾਮਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ, ਪੁਜਾਰੀ, ਫੌਜੀ ਮੁਖੀ ਤੇ ਨਿਗਰਾਨ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਾਵਲ-ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੋਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਦੈਵੀਕ ਘਰ ਬਣ ਗਏ, ਜੋ ਹਲਕੇ ਚਿੱਟੇ ਮਾਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਪਜੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੈਵੀਕ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਮੂੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਕਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਵੀ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੱਤਵਾਲਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨੰਦਨ ਵਨ ਦੀਆਂ ਇਕਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਨਾਰਦ, ਤੁੰਬੁਰੂ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਚਮਕਦੇ ਗੰਧਰਵ ਰਾਜਾ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਅਲੰਬੁਸਾ, ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ, ਪੁੰਡਰੀਕਾ ਅਤੇ ਵਾਮਨਾ, ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨ੍ਰਿੱਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਵਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਬਿਲਵ, ਮਾਰਦੰਗਿਕਾ, ਸ਼ਮਿਆਗ੍ਰਾਹਾ, ਵਿਭੀਤਕਾ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਨ੍ਰਿੱਤਕ ਭੀ ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਸਰਲਾ, ਤਾਲ, ਤਿਲਕ ਅਤੇ ਨਕਤਮਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਕੁਬੜੇ ਤੇ ਨੱਟ-ਛੋਟੇ ਬਣ ਕੇ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਪਾ, ਆਮਲਕੀ, ਜੰਬੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਮਾਲਤੀ, ਮੱਲਿਕਾ, ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲਤਾਵਾਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ਼ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ। ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਜੋ ਚਾਹੋ, ਪਿਓ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਸ ਖਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।" ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਸੱਤ-ਅੱਠ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਚੁੰਪਦੀਆਂ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਲ਼ਦੀਆਂ ਤੇ ਸੁੱਕਾਉਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਾਨ ਪਿਲਾਉਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਗਧਿਆਂ, ਊਟਾਂ ਅਤੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਸਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਪਦਾਰਥ ਖਵਾਉਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਗੰਨੇ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲਾ ਅਨਾਜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਇক্ষਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀਆਂ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ; ਮਸਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਲੋਕ ਨਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵਿਲੱਖਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉੱਥੇ ਰਚ ਗਿਆ।